Ilayda Cicek: de frontvrouw van de Belgische formatie ILA. Voorafgaand aan het optreden op Mama’s Pride in Geleen op de kiosk was er een zeer ontspannen interview; achteraf misschien wel ontspannen gesprek te noemen. ILA heeft een geweldig jaar achter de rug waar onder andere de Nieuwe Lichting werd gewonnen en bijvoorbeeld op Rock Werchter heeft gespeeld. Maar hoe hangt de vlag er nu voor? Wat kunnen we verwachten? Hoe kijkt ze tegen bepaalde zaken aan?
Foto’s: Jonny Ladeur.

Beginnen bij het begin: hoe gaat het met je?
Het gaat goed maar toch wel beetje vermoeid. Het is achteraf gezien een drukke tijd geweest. We hebben veel in de studio gezeten om te werken aan ons debuutalbum. Dit is opgenomen met Damien Vanderhasselt (Millionaire) en Michael Badger uit Australië (King Gizzard & The Lizard Wizard). Dit kwam onder andere dat hij ook al heeft gewerkt met onze labelgenoten SONS. Het was intens maar aan de andere kant ook wel intiem, met vijf man samen werken aan zo’n project. Heel creatief omdat je veel verschillende invalshoeken krijgt en van elkaar leert.

Je hebt afgelopen jaar de Nieuwe Lichting gewonnen, vervolgens kom je natuurlijk een rollercoaster terecht. Hoe heb je dat ervaren?
Geweldig! Het was wel heel erg intens, een heel erg druk jaar. Eigenlijk non stop tot en met september optredens gehad en ook de AB in Brussel zelfs uitverkocht. Maar het was iedere keer de moeite waard. Hierdoor ben ik wel veel meer grounded; ik was er eigenlijk al vijf jaar mee bezig maar nooit dit kunnen bereiken. Nu dit zo is, hebben we het ook volledig verdient. In het begin van mijn carrière, begin van ILA, was ik er ook nog niet klaar voor nu echter wel en hebben we het ook bewezen.

We kregen een jaartje geleden ‘Live to Love’ op ons afgevuurd. Wanneer mogen we iets nieuws verwachten?
Nou, sinds afgelopen oktober dus begonnen met schrijven en in januari hebben we nog op Eurosonic in Groningen gespeeld. Maar verder stond alles in het teken van het album. Nu komt de zomer eraan en willen we vooral shows spelen en nieuwe nummers uitproberen. Alles staat in het teken daarvan.

Hoe voelt het om in Nederland te spelen? Je bent natuurlijk vooral België gewend.
Ja eigenlijk heel erg leuk maar het is absoluut anders. Een moeilijker publiek aan de ene kant, aan de andere kant heel erg warm. Het is hoe dan ook een doel om meer en meer in Nederland te kunnen spelen en dat het kan hier op Mama’s Pride is een fijn begin. Al die optredens op andere en nieuwe plekken zorgen voor meer ervaring, meer mogelijkheden en meer groei.

Over groei gesproken, merk je ook aan jezelf dat je al gegroeid bent? Of dat je sound evalueert?
Niet direct, eerder uitgebreider. Ik heb altijd alles zelf geschreven, alle tracks zijn autobiografisch. Eerst zorgde ik ervoor dat ik een pakketje klaar had en werd alles beluisterd. Maar het is nu wel zo dat we met zijn drieën zijn (drummer Cas Kinnaer en gitarist-bassist Sam Smeets) en dat zorgt absoluut voor een extra uitdaging maar ik merk wel dat we hierdoor naar elkaar toe zijn gegroeid. Leeg beginnen, basics erin zetten en zodoende elkaar versterken. Nu kan het zijn dat de track helemaal klaar is en ik vervolgens de vocals opneem of dat we heel stapsgewijs werken: drumpartij erin, door; basgitaar gespeeld, door.

Je hebt Turkse roots, zou je hierdoor ook meer psychedelische Turkse aspecten in je muziek willen verwerken? Zoals bijvoorbeeld in de track ‘Din’?
Nee, dat hoeft niet per se. Het is echt kijken ofwel luisteren wat het beste aanvoelt. Muziek is uiteindelijk gebaseerd op eigen gevoel en dat verwerk je automatisch in songs. Dus als dat inhoudt dat er een Arabische/Turkse sound bij hoort, dat dat goed voelt, gebeurt dat vanzelf en zal dit in een nummer worden verwerkt. Natuurlijk is het fijn om je eigen cultuur erin te hebben maar zeer zeker geen must, dat zou het maken van tracks eerder moeilijker maken als je dat als verplichting zou zien.

Een jaar geleden sprak je dat er veel inclusiviteit is in de muziekwereld en zelf hebt ervaren; merk je dat dit toch al verandert?
Er is zeker wel een vooruitgang ja. Het is wel te merken dat Nederland en Frankrijk hier voorop lopen en België iets trager is hierin. Maar het is een proces wat tijd nodig heeft. De muziekwereld is duidelijk een mannenwereld en vrouwen moeten echt op hun strepen staan om iets te kunnen bereiken. Toch zie je wel enige verandering. Niet alleen meer bands met vier mannen op het podium; Been there, done that!!!! Het is nu duidelijk de muziek die ertoe doet en het is ondertussen wel duidelijk dat dit ook vrouwen kunnen zijn! We komen er wel, het is uiteindelijk een bewustwording.

Je straalt ook niet voor niets heel veel kracht uit op het podium, ervaar je dit zelf ook?
Er gaat wel een knop om als ik het podium betreed. De songs zijn autobiografisch dus ik wil die emoties ook overbrengen aan het publiek. Maar het is iedere show anders, ik voel het ieder optreden anders het kan soms een struggle zijn. Dan voel ik boosheid, dan heb ik extra power. Soms is dit minder en kan ik minder geven. Het voelt soms als een personality change, nog niet helemaal mijn eigen wereld. Maar ik merk dat mijn zelfvertrouwen groeit, dat ik kan er constant van genieten en zo blijf ik ook humble.

Hoe merk je dit?
Het is een proces, het is ervaring opdoen. Verder ben ik gewoon echt dankbaar dat ik dit kan doen, dat ik de kans krijg om te spelen, om muzikant te zijn. Ik herinner mij ook iedere show die ik speel. Ik zal nooit gaan zweven. Kijken waar we staan en vanuit daar verder stappen zetten. Ready to rumble en grow!

Tot slot; je hebt gewerkt aan je album maar met wie zou je nog heel erg graag willen samenwerken?
Nou, voor dit album heb ik sowieso veel gehad aan Arno (de Ruyte, gitarist red.) van Sons. We zijn vrienden en hij ons steeds voorzien van feedback. En met wie ik wel eens een track zou willen maken… Dat is Tamino. Waarom? Nou, dat is heel eenvoudig; zijn stem is magisch!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in