Na het Kerstreces en het vuurwerk is dit nieuwe jaar gelijk goed uit de muzikale startblokken geschoten. Opeens was er een fijne nieuwe single van POM en werd gelijk even de albumrelease in mei aangekondigd. Ook Jett Rebel liet opeens weer van zich horen en zal met 3 kleine shows zijn rentree maken op het podium. Ook had ik geen idee dat Pale Puma nog bestond hoor. De Golden Earring speelde juist voor de allerlaatste keer. Na 65!! jaar Rock’nRoll’n Voor de Popprijs bleef er een kaarsje branden. Was de Queen’s Pleasure albumrelease een verdomd fijn feestje. Het was ook weer een memorabel ESNS in Grünn.
Goede stunt
We hadden net die paar dagen met sneeuw gehad en ik gniffelde toen ik mezelf bijna een stuntman vond dat ik de Tolhuistuin die avond zowaar kon bereiken. Het viel wel mee hoor, alleen op dat pontje was het heul koud. De oversteek was iedere minuut waard. Al was het maar omdat een van mijn muzikale vinkjes van dit jaar het voorprogramma deed. Nu weet ik zéker dat ik fan van KRAM ben. De toon was gezet zeg maar! Het was sowieso (te) lang geleden dat ik Queen’s Pleasure live gezien had. Deze avond werd het nieuwe album ‘Stunt Double’ gevierd. Niet meer met z’n vieren maar voortaan doet Luc Debuyser live mee op gitaar. De band die door 3voor12 “het Nederlandse antwoord op Wunderhorse en Fontaines DC” genoemd wordt. Fijn compliment lijkt me? Dat hoor je zeker in track 5 “Yeah, if I were the devil I’d keep doing what he’s already doing” (‘The Devil’). Mag ik die over een festivalweide horen galmen, please?! Met die twee grote letterlampjes op het podium zijn ze er op voorbereid in ieder geval. Ik was duidelijk niet de enige die het naar zijn zin had die avond. Hoe meer de show vorderde, werd het plezier bij de boys duidelijk ook groter. Het zijn allang niet meer die ‘jochies met hun Britpop-bandtie’. “Don’t wanna see no hospital” (‘Eva’) suist al een paar maandjes rondjes door mijn hoofd. Hoewel ik eigenlijk niet wil weten waar het over gaat, krijg ik er keer op keer kippenvel van als ik hem weer hoor. Complimenten voor Jurre die live gewoon effe al die rauwe puntjes pakt! Het voelt allemaal wat urgenter, ze hebben nu echt iets te melden. Zo blij dat ik zelf bij was en niet mijn dubbelganger heb laten gaan.
IS JA!
Het was een van mijn geluksmomentjes tijdens Platosonic dit jaar. Het was nog aan het begin van de middag en ik werd blij verrast met een funky party in een soepeltjes meedeinende koffiebar. Zoals het hoort tijdens zo’n showcase festival heb ik ISHA (Scheenaard) daar dus ‘ontdekt’. Op dat verhoginkje in de Bagels & Beans, stond ze met haar basgitaar en op de andere hoek haar drummer (ook de drummer van Kate Nash trouwens). Ze hadden de avond ervoor hun show op Eurosonic al gespeeld en hadden het duidelijk naar hun zin. Na haar studie aan het hoofdstedelijk conservatorium vertrok ze naar London voor een vervolg van haar muzikale carrière. In 2024 verscheen haar EP ‘What You’re Seeing’ met vijf fijne funky tracks, waarbij ze werd bijgestaan door muzikanten als Jack Howard en MAX RAD. Ging tussendoor als invalbassist mee met Franc Moody op Mexicaanse tour. Nu is er een debuutalbum aanstaande. Bij 3voor12 vertelt ze daarover: “het gaat over mijn persoonlijke groei, hoe dat in verhouding staat tot de relaties om me heen, hoe al die verbindingen me hebben gevormd als mens. Ik ben zekerder geworden in mijn queer-zijn“. Daarop vooruit verscheen eind deze maand de verslavende eerste single ‘Leave It As It Was’. Volgens eigen zeggen een nummer over verandering, vasthouden en loslaten. Of ik uitkijk naar dat album? Het antwoord: Is JA!
Don’t wanna be the one who’ll be the death of me
In mijn herinnering was het in een hoekje van een, op dat moment nog, rustig café, waarschijnlijk tijdens de Popronde in 2018. Er was een microfoon, geluidsman en… zangeres Nona. Een paar minuten voor het begin was er nog veel ‘gedoe’, of in ieder geval ze was heel onrustig allerlei zaken aan het afstellen of testen of zoiets. Ik vond dat toen al zo’n geweldige tegenstelling met de rust en structuur in haar “jazzy” songs. De praatjes tussendoor waren dan weer even ‘stormachtig’. Naar nu blijkt dat ‘de muziekprofs’ dat toen juist heel lastig vonden en bezorgden haar daar juist heel veel stress door. Van die bijna 1,5 miljoen streams voor haar debuutsingle ‘It’s Alright’ (juli 2018) heb ik er best veel van op mijn geweten overigens. Wat volgde was een Edison nominatie voor beste nieuwkomer en haar selftitled debuutalbum met “wereldhit” ‘Sleepwalking’ (wat eigenlijk “slechts” een b-kantje van haar debuutsingle was) én optredens op Pinkpop en het North Sea Jazz festival. Ze was toen eigenlijk een: Raye, avant-la-lettre toch? Daarna leek het stil te worden. Tot er november vorig jaar opeens een show in Bitterzoet gepland stond. Retorische vraag: waarom was ik daar niet bij? De afgelopen jaren heeft ze hard gewerkt om zichzelf nog beter te leren kennen, samen met nog zo’n muzikaal talent: Loren Nine nieuwe songs te schrijven en met producer Gordon haar nieuwe album ‘Letters To My Habits’ op te nemen. Het album komt eind maart en de bijbehorende tour is al nagenoeg uitverkocht. Die titel slaat trouwens ook op haar geweldige nieuwe single ‘This Is All I’ll Be’. In een interview bij Radio 2 zei ze daarover: “Ik hou van mezelf om wie ik ben” Of zoals ze dat in haar Brabant zouden zeggen: “Laot ze mar kwekke”!
VVV (Vijf Vinkjes van Vergeer) Een selectie van ‘slechts’ vijf liedjes uit het enorme aanbod wat er deze maand uitgekomen is. Dit zijn de VINKJES van JANUARI 2026:
v L.A. Sagne – Rampage (Een écht liefdesliedje… maar dan wel de stormram versie)
v Tommy Gazer – Undefined (Toffe song weer! Dat tweestemmige word ik zo blij van)
v Semuta – Phases (Wat een sfeervol debuut, nu al zin in het hele album)
v KUZKO – when it start with an s (Dit ondeugende setje flikt het hem weer)
v Seb Zukini – Loss and Loneliness (Lekker zeg! Houthakken voor gevorderden)
