Korte omschrijving: lo-fi/psychedelic/singer-songwriter; Voor liefhebbers van Elliott Smith, Sebadoh, Lou Barlow, The Velvet Underground en Sungrazer.
Na de stop van Sungrazer in 2013 vormde bassist en vocalist Sander Haagmans “The Whims of the Great Magnet.” Na een kort bestaan als vierkoppige band ging Sander in 2015 solo verder. Datzelfde jaar verscheen zijn derde release “April Fool EP” in een zeer gelimiteerde oplage op cd. Nu 8 jaar later is de EP rereleased op Spotify. Hoogste tijd voor een (re?)review.
“Fooling Around” is het eerste van de 5 nummers bevattende EP. Het start met een loom akkoordenschema en lijzige zanglijn. Het nummer bouwt zich op met psychedelische, meerstemmige zang en een spookachtige tokkelpartij. De dreigende gitaar feedback tegen het eind van het lied maakt de trip compleet. Het nummer bevat waarschijnlijk de essentie van het schijfje: na het uiteenvallen van beiden bands ontstaat een gevoel van vrijheid om te experimenteren en aan te klooien: “I found it out, without a doubt, I’m fooling ‘round again.” Die experimentele aard van de EP zit ook in de opname methode. Alle muziek wordt hoofdzakelijk ingespeeld op een simpele klassieke nylonsnarige gitaar. De nabewerking is minimaal, er is amper aan gemixt en mastering is achterwegen gelaten. Dit geeft de EP een heerlijk lo-fi karakter, aanrader: luister het via koptelefoon.
Nummer 2 “Far Out” is een dromerig singer-songwriter nummer dat een beetje doet denken aan het solo werk van Dinosaur Jr. bassist Lou Barlow. Na een vrij conventionele songstructuur, komt Haagmans psychedelische kant weer naar boven. De outro van het nummer is een uitgesponnen, bezwerende gitaar riff. Iets wat je kan verwachten van een ex-bandlid van een psychedelic stonerrock band, dit keer zonder fuzz en trippende delays maar op akoestische gitaar. In “I’m Alright” wordt de akoestische gitaar bijgestaan door een smerig overstuurde elektrische gitaar en lichte drums. Een fijne afwisseling die wat meer drive aan de EP geeft. De leus “Original simplicity, peace, love and anarchy.” klinkt als een levensmotto. Het hierop volgende nummer “Punk” brengt op een humoristische manier direct een beetje anarchie, het duurt slechts 13 seconden en is enkel het geluid van een omvallende gitaar.
Op social media geeft Haagmans te kennen dat er enige onnodige frustratie bestond over het opheffen van zijn bands. Dit is terug te horen in het laatste nummer van de EP: “I used to have a band, now I have none, you probably don’t understand what went wrong, I’m so tired of the same old.” Het nummer sluit de EP af met een mooie leadgitaar lijn, een outro met de typische dromerige zang en een prachtig klinkende drumpartij. Het betreft twee losse drumtakes die hard naar links en rechts gemixt zijn. Dit geeft een geweldig ruimtelijk effect, omlijst door Haagmans’ ronkende basgitaar sound, herkenbaar van zijn Sungrazer dagen.
Al met al is dit een te gekke EP. Het is erg interessant om een muzikant die je goed kent, los van zijn bands te horen. Ineens vallen allerlei sounds en invloeden op hun plaats. De EP werkt erg goed in de auto – het is fijne roadtrip muziek – of droom er lekker bij weg met de koptelefoon op. De mooie, naïeve zanglijntjes doen denken aan de grunge periode van de jaren 90. Een associatie met “Nirvana Unplugged” is niet misplaatst. Luister ook zeker naar het later werk van the Whims of the Great Magnet als je hier van houdt!