Je ziet het goed: een nieuwe rubriek op CamielMusic. Ik (Bryan Regtop) kom je vanaf nu iedere maand lastigvallen met releases (veelal albums) die waarschijnlijk zo 1-2-3 niet op je radar verschijnen, maar – volgens mij – wél meerdere luisterbeurten waard zijn. Te beginnen met april.
Laat ik starten bij Leaving Venice, een Italiaanse shoegazeformatie — al hebben ze het zelf liever over “dreamgaze”, en met die zweverige dreampoplaagjes valt daar weinig tegenin te brengen. Fans van NewDad of Slowdive zitten hier sowieso goed. Op hun debuut Price of Caring schuurt het net genoeg zonder ooit echt moeilijk te doen, en vooral het iets catchier ‘Emotional Guy’ staat hier al weken op repeat. Heerlijk album.
Om nog even in die shoegaze-hoek te blijven moet ook zeker Birding van Deary genoemd worden: beeldschone, dromerige songs met fragiele zang die soms wat doen denken aan Cocteau Twins.
Verder: voor fans van Frank Ocean en het Flower Boy-tijdperk van Tyler, The Creator is de debuutplaat van Wesley Joseph verplichte kost. Met zwoele beats, wat zweverige synths en atmosferische gitaren bouwt hij een meeslepende alt-R&B/neo-soul sound. Check vooral ‘Pluto Baby’.
Tussen alle albums door moet ik ook even ‘Badlands’ van Kevin Morby noemen als m’n favo song van april. De betere americana, en dan ook nog eens met backingvocals van Justin Vernon (Bon Iver dus). Nog meer goed nieuws: er komt een kleine Morby aan later dit jaar. De singer-songwriter is samen met Katie Crutchfield (Waxahatchee), dus over een jaar of twintig kunnen we ons alvast opmaken voor het album van het jaar uit handen van baby Morby-Crutchfield. Kan bijna niet anders.
Terwijl ik dit schrijf, met de zon in m’n nek, draait The Package van TV Star hier heerlijk door: perfecte “niets aan de hand”-muziek. Ergens tussen jangle-pop, een vleugje slacker en hier en daar wat shoegaze in de randen. Fan van Kurt Vile of Courtney Barnett? Dan zit je goed. Draai dit vanuit je loungebank in de zon en niemand maakt je nog wat.
Tenslotte — je zou kunnen zeggen dat je het mooiste voor het laatst bewaart: The Secret of Good Living van Hiding Places. Amerikaanse indierock met genoeg variatie: veel tracks zijn traag en slepend, maar kruipen juist daardoor onder je huid. Opener ‘Dead Dove’ gooit dan weer wat gruizige energie met een catchy riff in de strijd, maar het zijn vooral de kleine, bijna verstilde songs die blijven hangen. Fans van Wednesday moeten dit sowieso checken — en eigenlijk iedereen die dat niet is, ook.