De artiestennaam alleen al zegt eigenlijk genoeg. Dit is geen popbandje, geen singer songwriter… Rats And Daggers is namelijk een driekoppige heavy punk formatie bestaande uit Imara Speek (zang/gitaar), Camilo Ulloa (bas) & Sander Koene (drums). Ze kwamen, zagen en overwonnen tijdens de Popronde in 2022 en blijven iedere keer weer indruk maken. Het kan komen door middel van de uitgebrachte nummers maar ook 100% zeker door de altijd intense optredens wat ze eruit gooien. Ondertussen is hun tweede EP gereleased met daarop zeven nummers, dus tijd om die te gaan checken.
‘Half Hanged‘ is de titel en meteen ook de introductie waar Camilo de spanning al opbouwt door heel gedegen en rustig te vertellen. Het verhaal gaat door naar de track ‘Mary‘. Dit hoort samen en is gebaseerd op Mary Webster zoals verteld in het gedicht van Margaret Atwood, een heks uit de 16e eeuw wat naar het schijnt waargebeurd te zijn geweest. Je wordt meegesleurd in alles en de uithalen van Imara zijn zoals bekend altijd sterk en richting het eind wordt de spanning en intensiteit van alles grootser. Geweldige start. Het nummer ‘Blind‘ windt er ook zeker geen doekjes om. Het nummer gaat over het overmatige gebruik van social media, iets wat natuurlijk echt een hot topic is. Die weerstand ervan is zonder meer te horen. Alles hoor je erin terug. Het pompende, zware geluid van Camillo op bas, de slagen van Sander op drums en dan uiteraard ook het vuige gitaarspel evenals zang van Imara.
De intro van ‘Warning Sign‘ maakt het spannend blijft de hele song duren. De spoken word achtige vibe wat het drietal creëert is intens en knap tegelijk. Onheilspellend is misschien de beste term hiervoor. Het muzikale aspect met vooral de dreigende bas maakt het extra krachtig. Het slot vat het allemaal het beste samen door die onheilspellende sound samen te gooien en te laten exploderen. Dan komt ‘Dramamama‘, iets wat heel girly maar fel klinkt. Het tikken van Sander op de rand van zijn snare valt op en geeft meteen iets extra’s. Ze geven zelf aan dat het soundtrack materiaal is voor een high intensity fight scene in anime of superhelden films. Dat klopt wel door die hoge intensiteit. Het deint alle kanten op!
Misschien even de wenkbrauwen fronzen maar: Ja, deze gaat écht over Weary Willie de clown máár ook over het niet van je werk houden, maar het wel blijven doen. ‘Weary Willy‘ heeft een interessante start waar je even een andere sound hoort van Rats And Daggers. Misschien iets dansbaarder? Het tempo ligt erop, gitaarspel lijkt nog belangrijker maar de ritmes op de achtergrond trekken ook de aandacht. Zéér interessante song! De afsluiter dan, ‘Back Sabbath’ en dit dus zonder de L in black. Je krijgt zonder meer Queens Of The Stone Age vibes, goeie! Het gaat over de rugpijn die je krijgt als je ouder wordt, zonder dat het je zin in het leven aantast. Dat willen we allemaal toch? Maar net zoals de voorgangers heeft ook dit nummer een kop en een staart. Je voelt de energie, de power, de furie, het dreigende de hele song terug. Zonder meer een afsluiter waar je U tegen zegt.
