Jaaaahaaaa! Daar hebben we de nieuwe EP van de boys van Wasted Youth Club toch!! Dit energieke viertal bestaande uit Sven van Vessem (zang/gitaar), Tim Habraken (gitaar), Reinier Wiskerke (bas) & Jitze Miedeme (drums) heeft de afgelopen jaren flink wat furore gemaakt en zeker als deze gasten op het podium staan. Ze zijn in 2020 begonnen maar twee jaar later kwam de trein flink op gang, mede door hun deelname aan de Popronde waar ze menig locatie de voegen uit de tegels hebben gespeeld. Niet gek, hun muziek knalt de speakers uit met de mix van garagerock met punk en de laatste jaren hebben ze een flinke scheut psychedelica bij gegoten waardoor het nog meer dynamisch wordt. Tijd om die EP te beluisteren.
Op deze EP ‘Shared Whining’ krijgen we vijf nummers waarvan er al twee zijn uitgebracht als losse single. Het credo van deze EP gaat over alledaagse frustraties en collectief gezeur omzetten in emotionele ontlading. Opener ‘Bad Blood’ hebben we al in november kunnen ontvangen maar blijft een kneiter van jewelste. Het is puntig, tempo wordt steeds hoger en het refrein knalt erin wat je ook eigenlijk in no time kunt mee roepen. Eigenlijk dekt dat ook het nummer want het gaat over de relatie tussen de artiest en het publiek waar chaos, spanning én ontlading in zitten. Vervolgens is de tweede single ‘Lights Out’ te horen. Destijds al geroepen dat dit een van de beste tracks is wat WYC heeft gedropt en die mening geldt nog steeds. Rauw maar aanstekelijk tegelijk. Plus, hier hoor ook inderdaad meer de psychedelische invloeden terug. Hier gaat het over het masker wat je opzet maar niet nodig is: de grote mond en uitstraling van buiten maar de twijfel van binnen.
Dan krijgen we een dubbelaartje voorgeschoteld: ‘Sugar Sugar pt.1’ en ‘Sugar Sugar pt.2’. Hoewel ze dus niet veel schelen qua titel is het qua sound wel zeer gevarieerd. De eerste is relatief rustig voor het doen van de mannen. Lekker kabbelend, ritmisch tof en waar we al zeiden dat er meer psych te horen is, dat wordt nogmaals bevestigd. ‘This life is okay, it’s just fights and mistakes‘. Wederom lekker over de alledaagse frustraties. Het tempo wordt vervolgens bij pt. 2 even flink omhoog gegooid en is het ouderwets rammen. Bij de versnelling denk je misschien wel eventjes aan King Gizzard & The Lizard Wizard. Poeh, heerlijk! Sven gooit hier ook weer alles van zich af, wat een power. Vergeet overigens niet die heerlijke solo’s van Tim op gitaar. Dit is eentje die je wel op repeat kunt zetten zonder dat ie ooit gaat vervelen. Afsluiter is ‘Poison Cup’ en hier komen wel alle elementen samen wat je wilt horen van dit viertal. Het is wederom puntig, het is krachtig, het is rammen. Maar ondanks dat heerlijke muzikale geweld zit het ook weer slim in elkaar vanwege de samenzang wat ze hebben. Halverwege is het eventjes relatieve rust, ‘I hate people, they hate me’ wordt als een mantra gezongen, om dan nog één volop door te knallen en te eindigen in hetgeen waar ze goed in zijn: chaos!
Binnen 20 minuten ben je weer helemaal door elkaar geschud en man oh man, dat is weer heerlijk. WYC flikt het weer en dat verbaasd eigenlijk niemand meer. Overigens hebben de heren nog veel meer voor ons in petto. Dit is nog maar het begin van een prachtig 2026… Er zal dit jaar ook nog een nieuw album uit komen. HELL YESSSSS!
