Ze vielen onmiddellijk op in de grote selectie van de Popronde. De eerste luisterbeurt en toen ‘Liever Lui Dan Moe’ door de speakers schalde, kwam er eigenlijk meteen een grote glimlach op het gezicht maar daarnaast beviel de energie ook. Dus naast de tekstuele insteek, is het muzikaal ook gewoon ‘aan’. Maak dus kennis met Røyking, een vierkoppige formatie uit Den Haag bestaande uit Emma de Boer, Anthony Villerius, Daniël van Riel & Wijnand Bijdevier wat dus zorgt voor Nederlandstalige pop punk. Een beschrijving op Bandcamp is tekenend: Røyking laat je los gaan en tegelijk afvragen wat de føk ze allemaal aan het schreeuwen zijn. Het is Kinderen voor Kinderen… maar dan niet voor kinderen. Løgisch tøch? Tijd om hun EP ‘Déjà Vuig’ erin te knallen!
Gewoon fijn, drie tracks erop en zijn ook allemaal lekker divers van elkaar maar uiteindelijk typerend aan Røyking. De start is met ‘Omgekeerd’, waarvan de basis ligt bij het bezoeken van een te goor toilet en dat je je eigenlijk onmiddellijk omdraait. Dit omlijsten ze met een lekker krachtige punk song waar de energie er goed in zit, waar Emma zich duidelijk laat horen en de kreet ‘Ik Ben Omgekeerd’ dus ook volkomen logisch is. En zoals het punk betaamt, onder de twee minuten! Lekker. ‘Zuipen Tot We Kruipen’, wie heeft het niet geroepen als ie een keer op stap ging? Of als je thuis kwam, inderdaad moest kruipen en dacht: dit doe ik nooit meer? Nou, dat is dus het credo van deze song geworden. Het is voor hun doen absoluut een rustige song geworden, maar toch slaan ze de spijker op de kop en kun je je ermee identificeren. Het couplet is rustig te noemen, het refrein heeft wat meer pit maar dan is het leuke ervan dat je erop mee kunt deinen. Wie had dat verwacht?
Maar dan is het klaar met de rust en knallen ze er weer lekker in met ‘Zevenpuntacht’. Beuken op dat drumstel, gitaar weer eens goed laten gieren, strak ritme op de bas. Hoewel het met een grap is ontstaan, aangezien de gitaarakkoorden werden doorgegeven als G A B maar Emma GHB verstond, is het eigenlijk best een freaky iets. Namelijk dat er iemand die shit in je drankje doet om er vervolgens misbruik van te maken. Ze maken het enorm aanstekelijk, zelfs met de teksten die Emma eruit gooit. Komen we inderdaad terug op Kinderen voor Kinderen…
Het is in ieder geval duidelijk gebleken dat Røyking géén eendagsvlieg is, gelukkig is het cadeau om tracks te gaan schrijven uitgegroeid tot meer. De uitgebrachte nummers lieten dat eigenlijk al wel horen maar nu met deze EP én dan hun (tot nu toe) uitermate goed geslaagde Popronde avontuur onderstreept het allemaal. Soms hebben we het ook gewoon nodig: wat herrie, wat scherpte, wat humor, wat chaos. Røyking flikt het!
