De rustige vakantiemaand voordat de wereld weer volop gaat draaien is weer om. De eerste Popronde-programma’s werden bekend. Groot compliment voor de Sittard-line-up!! Als eeuwige invaller stond My Baby deze maand opeens op Lowlands, Marathon gaf daar een geweldig voorproefje voor hun headline in Paradiso eind dit jaar. Navigate speelt die poptempel al eerder om het nieuwe album te vieren. Er kwam deze maand een heel fijn album van The Depression Club uit, oja en ik zet alvast een vinkje bij Minko voor Noorderslag. Er komt in oktober een album geproduceerd door Pablo, dus…
De wereld is niet altijd mooi!
“Mijn naam is dus Eelke en als je het tof vindt: mijn muziek staat óók op Spotify!“. En dan met een zo’n lachje: “…als je even langs een paar van die EDM-dj’s scrolled, ga je het zeker vinden“. Het was een mooie plek. Een kleine festivaltent op het chique Parade-terrein en dus was er ook geen backdrop, maar hingen er rode velours gordijnen. Zelf droeg hij een zwarte broek met een wit shirt daarboven. Waarschijnlijk onbedoeld, maar ik zag er stiekem een verwijzing naar zijn album ‘Days in Black & White’ in. Wat dan wel zeker een verwijzing is naar de periode van voor corona toen er even weinig kleur was in zijn leven. “I am a dying sun … can you see me now?” (uit Dying Sun). Deze beeldspraak is indrukwekkend. Je zou jezelf maar een uitdovende zon voelen. En deze dan: “Send me the final wave, that puts me under…”. (uit Final Wave). De thema’s passen prima bij een siso toch, maar Eelke weet er met zijn band echte popsongs van te maken. Op de Parade was er van dat jonge hippe publiek naar zijn show komen kijken. Op een kluitje, telefoon in de hand en perfect op de maat mee heupwiegend in hun eigen niets aan de hand wereldje. Ongeveer halverwege het optreden maakte Eelke reclame voor zijn album en de releaseshow op 11 september in Cinetol. (met Plonki en Django Duijns als voorprogramma trouwens). “Deze tracks staan daarop, ze gaan over de tijd dat het wat minder met met ging. Therapie helpt mensen!!”. De hipsters hebben de volgende song niet helemaal meer meegekregen… De wereld is nou eenmaal niet altijd alleen maar mooi, maar met deze geweldige songs is hij wel een stukkie fijner geworden!
Waar zijn die tranen van?
Geloof het of niet, maar ik kreeg een persoonlijke uitnodiging in mijn DM van de Crybabies voor hun EP releaseshow op 4 september. Zij konden ook niet weten dat ik dan mijn verjaardag vier met rockster Anouk. Op ongeveer dezelfde breedtegraad, tijdens de Zomerparkfeesten in Venlo namelijk, zag ik de band al voor het eerst en dat was een erg fijne kennismaking. Ontstaan op de Rockacademy van Tilburg en volgens hun Poprondeprofiel: ‘Geïnspireerd door de riot grrrl-beweging, brengt Crybabies een mix van luchtige humor, feministische woede en felle bubble grunge op het podium.’ Dat hebben ze op die opleiding vast geleerd om dat zo mooi te omschrijven, maar dan weet je toch nog steeds niets?. Het is nu ruim een jaar geleden dat hun verslavende debuutsingle ‘Fake ID’ uitkwam. Hoewel zo vast niet bedoeld, maar in mijn hoofd kwam deze uit in de periode dat de X in het paspoort zo bekritiseerd werd. Ook toen al was het onderschrift op hun website: ✮ Just guys bein’ dudes ✮. Een beetje spelen met die genders is hen niet vreemd iig. Kan jou het, laat ieder zijn wie het wil zijn. Dat verstikkende keurslijf waar je in zou moeten passen. ‘I’ll be normal, So you’ll love me’ (uit Crystallize). Als je dan ook nog aan de (Westerse) domme schoonheidsnormen moet voldoen. Die ijzingwekkende gil in ‘Ugly rotten grrrl!!’ is voor iedereen die ooit huilend voor de spiegel stond. Tijdens de release in de skatehal van Hall of Fame (in Tilburg) zou je natuurlijk naar goed voorbeeld óók de bandnaam op je buik kunnen laten tattoëren. Zonder dat, vind ik de bandleden óók al echte rocksterren!
Als een Bloc voor gevallen…
September vorig jaar kwamen de eerste berichten op hun socials. Sinds deze maand ben ik officieel fanboy van de synths van BlocBlocBloc uit Uuu. Ze hadden van die oude commodore64 schermen op het podium met continu flitsende teksten en hun naam erop. Hoewel ze niet de winnaar waren van de 035Popprijs hadden ze wel een plek op de 035Open festivalposter. Diezelfde dag zag ik ze op hun socials “zuchten” dat ze zonder drummer in de band zich alsnog een breuk sjouwen aan spullen voor hun shows. Het ritme in hun songs komt uit die cockpit aan synthesizers op links. Maar een groot deel van de lage lagen komt ook van de elektronica. Het begon al wat te schemeren en de lichttechnicus perste zijn rookmachine nog effe leeg. Met die repeterende, pulserende songs gaf dat een fijn hypnotiserend sfeertje op het doorgaans redelijk sfeerloze marktplein van Hillywood. Naast de 2 regionale shows volgende maand, is Podium34 in Borger er ook weer als de kippen bij, want voor 1 november staan ze daar ook in Drenthe geboekt. Ik ken Kwint, Bob en Harm niet persoonlijk, maar zo te zien zijn het zelf geen eighties-kids, maar ze weten het wel vol overtuiging te brengen. Ik ben als een blocblocbloc voor ze gevallen.
VVV (Vijf Vinkjes van Vergeer) Een selectie van ‘slechts’ vijf liedjes uit het enorme aanbod wat er deze maand uitgekomen is. Dit zijn de VINKJES van AUGUSTUS 2025:
v Money & The Man – Don´t you think youre a cool man (Was al bang dat ze gestopt waren, maar gelukkig tegenwoordig zelfs met drie)
v VIEK – Fuck you (I love you) (Altijd al een zwak voor dit soort stuitertracks gehad. (Da)Viek heeft weer een pareltje afgeleverd)
v Long Fling – Flung – (Creativiteit hou je niet tegen. Pip en Willem kunnen nu ook simpelweg samen op pad)
v The Depression Club – What the hell did you do (Eindelijk is het nieuwe album van The Dutch QOTSA uit. Persoonlijke favoriet is deze opener van die plaat)
v The Bohemes – What happens when you press escape (Deze zit van de eerste seconde onder mijn huid. Wat een verslavende song!)
