Na een heerlijke zonnige zaterdag is het tijd voor een nog zonnigere zondag. Daarbij is het voor de muziekkenner smullen en gaat de ontdekker veel nieuws horen. Maar de gezelligheidsmens zal ook een prachtdag gaan beleven. Tijd om het Burgemeester Damenpark te betreden. Lekker genieten van de muziek, biertje in de hand en soms een keertje insmeren. [Foto’s Nadine Gijzen]
Het is nooit gemakkelijk om een festival te openen maar toch nailed de Belgische formatie BLUAI dit. Ja, het is zondagmiddag (vroeg), het is warm, het is nog niet heel druk. Maar de mensen die er wél zijn worden getrakteerd op muziek die gewoonweg perfect past en naarmate de show vordert zie je meer mensen aangetrokken worden tot het optreden en naar voren komen. Logisch want de vier dames verzorgen een heerlijke subtiele show vol indiefolk en pop. Gemoedelijk, kalm maar ontzettend muzikaal en soms zijn ze ook wat krachtiger of melodieuzer door bijvoorbeeld de padelsteel te gebruiken of een fijne solo. Daarbij is de zang van Catherine Smet uniek in z’n soort. Het slot met de hits ‘My Kinda Woman’ en ‘In Over My Head’ is zonder meer de kers op de taart.
Stiekem is Droom Dit de grootste favoriet op het affiche van Mama’s Pride. Was getekend: Camiel. Het lijkt iedere keer beter te worden, nog overtuigender, nog krachtiger. De Popronde was de doorbraak, waren fantastisch tijdens Noorderslag en zetten nu steeds grotere stappen voorwaarts. Deze formatie met Sam de Laat als blikvanger brengt Nederlandstalige indiepop met zeer poëtische teksten. Vanaf de start blijkt dat maar weer en dit wordt gebracht met een overtuiging waar je U tegen zegt. Keuzes maken in nummers, niet te doen, maar de vertolking van ‘Laatste Traan’ & ‘Zwijg De Rest’ zijn ijzersterk. Het is de combinatie van de teksten waar je over moet nadenken met de expressie, overtuiging, power van Sam. Plus dan als bonus een band naast je/achter je wat alles omhoog stuwt en ook zoveel passie geeft. De ontdekker, liefhebber van Mama’s Pride heeft een nieuwe naam op het lijstje. Maar eerlijk… Het hoogtepunt van de zondag, van het festival, is Droom Dit. Kippenvel! Was getekend: Camiel.
Uiteraard is er nog veel meer goeds op deze zondag zoals 32 OHM, zij spelen een thuiswedstrijd. Dat merk je ook aan de drukte en de 32 OHM bandshirts bij de VOLT stage. Ouderwetse new wave, synthrock van de jaren ‘80 in een hedendaags jasje. Die Duitse invloeden en teksten werken lekker, de energie van de band is ontzettend goed en dat het volle bak is zorgt voor een heerlijke dynamiek en eerlijk is eerlijk… Iedereen kan dit op een zondagmiddag waarderen!
Terug naar het hoofdpodium want er gaat iets spelen is iets wat nog niet voorbij is gekomen dit weekend en dat is een goede portie funk, soul, rock & hiphop samen ofwel tijd voor Primaat. Dit achtkoppige gezelschap uit Overijsel staat garant voor een feestje en frontman Fabian Schrijver wijkt geen seconde van de voorkant van het podium en wordt meermaals vergezeld door zijn kompanen. Mensen komen zelf ook naar voren, zwaaien en bouncen mee en eigenlijk iedereen wordt automatisch enthousiast. Logisch ook, het is ontzettende kwaliteit wat hier speelt én die zon en het biertje on the side helpt absoluut lekker mee. Of je er nou van houdt of niet! De nummers die Primaat brengt zijn slim, catchy, energiek en zorgen voor een bepaalde mindset. Effe een extra shout out naar Ruben Verkerke op gitaar & zang, het is toch kleine thuiswedstrijd voor hem. Lekker!
Oké, tijd voor een flinke dosis garage meets postpunk uit België want Meltheads gaat de kiosk even vakkundig flink verbouwen. Het is duidelijk dat mensen hier zin in hebben getuige de drukte. Ze hebben onlangs hun album ‘Decent Sex’ uitgebracht en deze herbergt kneiters van jewelste. Toch valt het op hoeveel mensen juist hun Nederlandstalige nummer ‘Naïef’ kennen, iets wat toch anders is. Maar eerlijk is eerlijk, het was wel hun echte doorbraak. De show klopt voor de volle 100%: qua power, qua energie, qua muzikale klasse van de gehele band en uiteraard die unieke uitstraling van frontman Sietse Willems. Hij gaat, staat, zit, sleurt, betrekt iedereen erbij en klimt. Want ja tijdens ’No One Is Innocent’ klimt ie naar een hoge punt van het podium en dendert daar nog eens door. Bizar hoe snel die 45 minuten uiteindelijk kunnen gaan…
Misschien niet zo bekend maar wat is Smoove & Turrel een ontzettend fijne formatie zeg of hoe ze zichzelf ook wel Newcastle’s finest noemen. Nou, voor dit optreden zonder twijfel Geleen’s finest want de soul & funk druipt er aan alle kanten af. Een bont gezelschap staat op het podium want de basis van deze formatie is heerlijk excentriek: Mike Porter verkleed in een bijenpak op toetsen en een basketbal outfit van frontman John Turrel. Ze overtuigen vanaf de start en zorgt voor een coole vibe op het nog warme terrein. Je ziet mensen mee grooven, dansen en bovenal ook verrast worden. De energie zit er lekker in, je wordt meegenomen op een heerlijke trip!
Helaas is niet alles meer gezien, gehoord, gevoeld maar met Wolfbox & Brass Rave Unit zal het ongetwijfeld ontzettend goed zijn gekomen. Al met al wederom een editie waar je U tegen zegt. Een geweldige sfeer, een heerlijke zon maar bovenal een programmering waar iedereen wel een act heeft weten te ontdekken en heeft opgeslagen. Voor jong én oud. Volgend jaar weer lekker thuiskomen! [Foto’s Nadine Gijzen]
