Ze draaien best al een aantal jaar mee maar het is nu de laatste tijd wel écht aan. WOLFBOX knalt door. Dit duo bestaande uit zanger/gitarist Mike Jeukens en drummer Max Verboeket hebben ons in 2021 (online) de eerste muziek gebracht, daarvoor was het alleen YouTube materiaal. Maar ‘Drinking & Smoking’ en later nog ‘Stuck Up Suzy’ waren serieuze wapenfeiten. Die vuige bluesrock met garage invloeden mag er wezen. Pak dan ook nog de laatste maanden toffe shows zoals het voorprogramma van SONS of spelen op Booch?. Nu stond echter alles in het teken van hun EP ‘Heavy Bones’… Eindelijk!
Met 5 songs op ‘Heavy Bones’ durven ze zich te etaleren. ‘Pretty Penny’ is de opener en klinkt wel precies zoals we de heren willen hebben: vol power en energie. Van beide kanten krijgen flinke krachten te horen. Het drumwerk van Max is onmiddellijk recht toe, recht aan en volle bak. Uiteraard blijft het gitaarwerk en dat kenmerkende stemgeluid van Mike niet achter. Dit is WOLFBOX in optima forma en perfecte opener.
Met meer blues inslag start ‘Whater I Want’, ritmisch kort maar een vibe die goed doet. Uiteraard wordt dat volumeknopje weer snel gevonden om gas te geven. Die afwisseling hierin maakt het extra smooth, extra sterk. De heren weten hierdoor ook een bepaalde spanningsboog te creëren. Dat ze eindigen met flink wat lawaai, is gewoon typisch WOLFBOX.
Een kneiter van jewelste, dat kun je wel onmiddellijk zeggen over ‘The Crawler’. Wat een heerlijke bak herrie! Vanaf de start weten Mike en Max te knallen te gaan en alles is no nonsense. Dan ook nog een te gek muzikaal gedeelte richting het eind wat even doet opveren, dan verrassen ze door een stilte te laten vallen, een schreeuw te laten horen en dan nóg een explosie krijgen…WOW!
Dan komt de veruit langst durende song van de EP, ‘Please Me’ met 7.31min op de klok. Toch merk je dit totaal niet en dat is knap te noemen. Het begint namelijk gemoedelijk, het staat als een huis omdat de heren doen waar ze gewoonweg goed in zijn, in hun kracht zitten. Dat blues randje is fraai. Steeds de afwisseling van het ontspannen om dan toch te excelleren in power bevalt goed.
Als afsluiter krijgen we ‘Kitty Kitty’ te horen. Als er eentje weet af te wisselen qua intensiteit, is het deze wel. Niet alleen qua snelheid maar ook qua volume. Mike weet die rauwe stem geweldig te combineren met het vuige op gitaar en uiteraard mept Max zich te pleuris. Als dan zelfs nog een solo klinkt. Iets met totaalpakketje? Zonder meer een voltreffer!
Met deze vijf songs laat WOLFBOX weten hoe lekker, hoe krachtig, hoe vuig het allemaal kan zijn. Gewoon met z’n tweetjes. Soms is meer niet nodig. Het zijn vijf afwisselende tracks maar het is allemaal meteen duidelijk dat het deze formatie is! Blijven groeien, blijven spelen en met deze debuut EP staat alles als een huis!
