In 2020 was er de kennismaking, door het nummer wat toevalligerwijs het album niet heeft gehaald: ‘Catherine’. Maar dit Belgische drietal, uit Gent om precies te zijn, heeft ergens een bepaalde snaar weten te raken waardoor ze toch iedere keer weer op de radar kwamen te staan. In datzelfde ’20 wonnen ze de Nieuwe Lichting maar kwam (uiteraard) er vervolgens de klad erin vanwege het virus. Weg optredens, weg good vibes. Gelukkig hebben Lou Lippens (zang/gitaar), Bas Plompen (bas) en Thomas Vandenbogaert (drums) zich herpakt en zijn ze hun heerlijke mix van surf, rock & garage in een ontzettend dansbaar jasje gewoon blijven door ontwikkelen en is er nu het album ‘Sambuca Dreams’ gekomen!
Een vol album, want hoe vaak komt het nog voor dat er maar liefst 14 tracks op staan?! Van die 14 zijn er vijf die we eigenlijk al kennen, die zijn vooraf uitgebracht: de eerste is ‘Daiquiri’ die meteen exemplarisch Crooked Steps is. Geen woord aan toe te voegen! ‘Casse-Toi’ heeft een Tarantino begin maar is vervolgens verschroeiend qua energie, ‘Sugar’ heeft tot nu toe meeste streams gehad en heeft Black Keys input gekregen, energiek tot en met. Titeltrack ‘Sambuca Dreams’ was de laatste teaser en dat was niet gek; een typische Crooked Steps track waar je zelfs Beach Boys gedachtes krijgt, ook ‘Hey You, It’s Okay’ mag er wezen en deze zal live helemaal tot z’n recht komen: slimmigheidjes overal!
Dat het ook ietwat rustiger kan zonder zichzelf te verliezen bewijzen de drie op ‘Soul Gunner’, smooth maar wel met een bepaalde lading er bovenop waardoor het spannend is/blijft. ‘Mad Man’ heeft ook een relaxte vibe te pakken, jaren ’70 is hier absoluut een voorbeeld geweest maar blijft zomers! Heb je juist echt zin om de energie uit je lijf te gooien dan is ‘Low Rider’ wel echt een kneiter van heb ik jou daar. Lou lijkt daar nét wat extra’s te geven de gehele song. Maar eerlijk is eerlijk ‘Locomotora’ kan er ook wat van en is vanaf het de eerste luisterbeurt een favorietje. Beetje georganiseerde chaos en die term is het beste wat je kunt krijgen.
Om toch ook nog even de laatste twee songs te belichten: ‘The Sadness Of The Silver Surfer’ en ‘Purgatory’. Eerstgenoemde doet beetje denken aan ‘Catherine’, de kennismaking met de boys. Vrolijk, catchy, vol slimmigheden en het surfthema komt uiteraard terug. Niet alleen qua sound maar ook tekstueel. De afsluiter is duidelijk de laatste: eenvoud, puurheid en horen we een trompet? Uniek! Maar toch past het in het geheel, na al het (muzikaal) geweld op eigen manier eindigen.
In totaliteit absoluut sterk gemaakt: de toon is gezet en je hoort in de tracks de stijl van Crooked Steps maar ze weten toch meer dan eens te variëren waardoor je toch ook verrast bent bij enkele songs. Hopelijk kunnen ze de verloren jaren dubbel en dwars inhalen mede dankzij dit debuutalbum!
