Fraai solo materiaal
Tom Smith kennen we allemaal, misschien wel beter als de frontman van de Editors. Editors heeft geen introductie of uitleg nodig hopelijk. Ook heeft Tom een collab gehad als Smith & Burrows, dat was met Andy Burrows die we dan weer kennen van Razorlight maar ook songs gedropt met Tinlicker of Magnus. Maargoed, dat allemaal terzijde. Nu heeft meneer Smith gekozen voor solo materiaal en we gaan er niet omheen draaien… Hij heeft gewoonweg een heerlijke en eerlijke stem. Of het nu een kneiter is jewelste met flink wat bombarie of als het klein is, hij weet je op een of andere manier te raken. Ook live is het een bonus om hem te zien bewegen, de armbewegingen: je gelooft hem op z’n woord.
Met het nummer ‘Lights of New York City’ houdt hij het klein, puur en ingetogen. Al vanaf het eerste moment kom je in een warm bad terecht: een gitaar met een trompet en we zijn gestart. Het maakt onmiddellijk indruk. Als dan de stem van Tom voor het eerst klinkt hang je toch wel aan z’n lippen. Er heerst een serene rust. Hij geeft zelf aan het hij altijd de roeping heeft gehad om droevige liedjes te schrijven en te zingen. Richting het slot komt er wel wat meer dynamiek bij en dat past eigenlijk ook wel in het gehele plaatje wat hij schetst. Het gaat namelijk over het verlangen naar een soort van verloren jeugd, waar hij terugblikt op de verwondering die hij in een vorig hoofdstuk van zijn leven koesterde. Dit smaakt sowieso naar meer en de mysterieuze kant en de crooner-achtige sound bevalt meer dan goed.
