Finally back
Vijf jaar stilte… Damn, dat is lang geleden maar we weten dan ook altijd weer dat Flying Horseman iets speciaals zal brengen bij hun terugkomst. Voor wie deze Belgische formatie niet kent of een kleine opfriscursus nodig heeft, bij deze. Flying Horseman is het project van frontman, gitarist en schrijver Bert Dockx met daarnaast een altijd belangrijk rol voor de zussen Loesje en Martha Maieu op toetsen en backings. Toch heeft er een verandering plaatsgevonden: er is afscheid genomen van drummer Alfredo Bravo en bassist Mattias Cré en daar zijn Louis Evrard bekend van Pruillip, Ottla, Grid Ravage op drums en Maximilian Dobbertin van Calicos, Frankie Fame op bas voor in de plaats gekomen. Dan is natuurlijk de grote vraag, hoe heeft zich dit vertaald in de sound?
Nou, om dan maar meteen te beantwoorden: het is en blijft Flying Horseman! Gelukkig. ‘Engines’ begint en heeft vanaf de start die kenmerkende sound die we gewend zijn van Bert en consorten. Er is een bepaalde groove, de zang van Bert is weer donker met daarbij de heldere samenzang vanuit de zusjes Maieu. Na een ruime minuut komt de bombast erbij, het wordt weer een grootser en overtuigender geluid om het toch weer klein te maken. Natuurlijk heeft het weer diepgang: het is een koortsdroom over onderdrukking, over verdwalen in een wereld geregeerd door duistere krachten, over keer op keer te horen krijgen dat je alleen bent terwijl we in werkelijkheid diep verbonden zijn; over de nood aan vurige, verzengende liefde in een ijzige omgeving. Men werkt zoals alleen Flying Horseman kan naar een bepaalde climax waar de pyschedelica, jazz en experimentele componenten samen komen. Extra mooi nieuws is er tevens dat dit een opmaat is naar een nieuw album welke de titel ‘Anaesthesia’ krijgt.
