Ze kwamen, zagen en overwonnen. Marathon is een formatie die eigenlijk in een relatief kort tijdsbestek een geweldige staat van dienst heeft weten te creëren. Het is hard gegaan! Dit drietal bestaande uit Nina Lijzenga, Lennart van Hulst & Kay Koopmans gingen ervoor; wonnen de Popprijs, speelden de Popronde vervolgens helemaal plat, tekenden bij V2 Records, grote zalen? Check, festivalzomer lekker zit én het buitenland zit ook in de pijplijn want ze hebben met FKP Scorpio een samenwerking opgezet. Maar eerst de langverwachte, gehoopte EP uitbrengen!
Voor wie Marathon nog niet kent: verwacht verdomd sterke post-punk en shoegaze en ga dan ook uit van zeer donkere songs die uiteindelijk eindigen in explosieve uitbarstingen waar je alle kanten op dendert. Als dat alleen al op de plaat zo klinkt, laat staan dan live. Want ja, live zijn ze wel een band waar je U tegen zegt en alles geweldig op je af komt.
Uiteraard starten met de opener en dat (misschien niet toevallig) ook de debuutsingle geweest. ‘Age’ die ons vanaf de start bij de lurven grijpt. Het is grimmig, donker, dreigend maar wel met zoveel power en energie die in de tussenfases op ons wordt afgevuurd. De combinatie van de puntige sound met de daadkrachtige zang vanuit Kay maakt dit een perfecte opener. Een spannend begin als ‘Tired’ wordt ingezet. Eerst de gitaarsound die we horen om vervolgens ook de strakke drums en basloop erbij te krijgen. Hierin is meteen de opbouw te horen; op een of andere manier weet je dat dit nog gaat uitbarsten… Correct! Een langer muzikaal tussenstuk, klein pauzemomentje om te eindigen met een heerlijk eindschot. BOH. ‘The Company’, op YouTube de eerste song uitgebracht, is juist dan weer verrassend dansbaar te noemen. Hoog ritme, vrolijk maar wel weer waar iedereen volle bak speelt. Ook heeft het een bepaalde boodschap in zich: de grote bedrijven die alleen maar denken aan het geld en niet aan de mensheid zelf. Frustraties, boosheid is een grote factor bij alle tracks, oftewel maatschappijkritisch.
Ook een bekend nummer is ‘Mosquitoes & Flies’, die dendert vanaf seconde één gewoon binnen. Die pompende baslijn van Nina blijft doordringend aanwezig en daaromheen lijkt alles gebouwd te zijn. In het refrein komt er dan ook nog een onwijs puntige gitaarsound overheen van Kay zelf en lijkt iedere riff steeds maar beter te worden. Kort maar verdomde krachtig. Waar ook duidelijk de frustratie, de kracht te horen is is ‘Fameless’. Misschien hoor je Kay hier wel het best, het meest duidelijk. De woorden komen binnen, je krijgt alles mee. Je wordt meegezogen in het verhaal om vervolgens een oplawaai te krijgen op muzikaal gebied. De song is afgelopen voordat je er erg in hebt. Respect! De afsluiter van de EP is ‘How Does It Feel’ en voor wie wel eens een live show van Marathon heeft beleefd weet dat dit tevens de laatste track is. Een relatief rustige start, een gebalanceerd opgebouwd nummer. Je voelt, hoort aan alles dat het gaat ontploffen. Stiekem al wat tempo om in het refrein alle remmen los te laten. Zoals gezegd: live is het wel ook een tandje intenser, grootster, meeslepender. Meesterwerkje, zonder meer.
