Donkere reis
In januari van dit jaar schreven we nog over het ‘debuut’ van Django Duijns maar Django is natuurlijk geen nieuweling in het Nederlandse muzieklandschap. Deze Amsterdammer heeft hiervoor bijvoorbeeld gespeeld in de band Moon Tapes maar had ook nog een ander solo project Pale Puma waar hij ook erg fijne muziek mee uitbracht. Toch is er op een gegeven moment gekozen voor Django Duyns. Ondertussen zijn we flink wat maanden verder en heeft hij flink wat nieuwe muziek uitgebracht, met zelfs een album op zak gaat hij toch gestaag verder. Het was een goede sound met indie meets dreampop elementen. Is hij op deze weg doorgegaan?
Het antwoord geven we eigenlijk onmiddellijk: nee. ‘Running Wild’ heeft een donkerder karakter en neigt iets meer naar de postpunk elementen. Vanaf de start is het lekker donker, grauw en spannend te noemen. Als de eerste zang klinkt, wordt dit gevoel ook enorm versterkt. Het zou zomaar een filmische track kunnen zijn, misschien wel onder een Tarantino film. De coupletten zijn rustig, kabbelend en als het refrein erin komt heeft het een meer melancholische vibe erin. Maar nergens vliegt het uit de bocht, je blijft enorm in de song zitten. ‘Running Wild’ is de titel maar het zou ook zomaar ‘Walking In Een Donkere Steeg’ worden genoemd. Dat is wel het algehele gevoel wat deze track opwekt. Het is dus zeker anders dan de voorgangers maar het geeft eigenlijk al onmiddellijk een hunkering naar meer. Alsof je een nieuwe scène wilt krijgen met ook weer muziek van hem erbij.
Of check: https://djangoduyns.bandcamp.com/track/running-wild-demo
