Hetzelfde concept maar nieuwe datum. Dit jaar was er één grote verandering binnen het altijd fijne Conincx Pop. In plaats van de jaren vertrouwde 1e zaterdag van juli, gingen we naar augustus. Wat zoals altijd klopt als een bus is de sterke programmering, de prachtige locatie & de heerlijke gemoedelijkheid. Conincx Pop 2026 zit er weer op maar laten we eerlijk zijn, er wordt nu al reikhalzend uitgekeken naar 2027. Hier het verslag van de afgelopen editie.
[Foto’s Jonny Ladeur]
Als opener is er dit jaar wederom voor een Limburgse formatie gekozen; F.I.X. mag zorgen voor de eerste klanken vanaf het podium. De afgelopen jaren zijn ze enorm gegroeid en zullen ze dit najaar menig kroeg in heel Nederland onveilig maken tijdens de Popronde. Door de felle zon stonden de liefhebbers dicht bij het podium en de heren maken daar gretig gebruik van. Het is zoals altijd strak, energiek, krachtig. Frontman Jordy beweegt over het podium alsof het zijn eigen thuis is en de rest van de mannen zorgen voor veel bombast met hun 70’s hardrock. Je kunt niet om hun heen! Aan de ene kant jammer dat ze als eerste moesten, maar in de 30 minuten wat F.I.X. had (oké, plus een uitloopje om de mensen mee te laten zingen) hebben ze weer bewezen dat ze voor de volle 100% horen op de grotere podia.
Conincx Pop ligt aan de Maas, op steenworp afstand van de Belgische grens en het is ook niet geheel onlogisch dat er maar liefst vier acts van onze Zuiderburen op het podium staan. De Sha-La-Lees bijt het spits af. Dit viertal bestaat uit gitarist/zanger Cedric Maes, bassist Kevin Maenen, drummer Ries Doms & mondharmonica speler Christophe Vaes. Vanaf moment één spat het speelplezier ervan af. No nonsense met onder andere het nummer ‘Oblivion’ en op de achtergrond duikt Pablo van de Poel van DeWolff op, als bezoeker maar ook om de snaar van Cedric te vervangen en even later te worden aangekondigd om mee te spelen. Twee fantastische gitaristen op één podium… Wat willen we nog meer? Het zonnetje schijnt volop, het is zweten geblazen maar het tempo blijft de gehele set er goed in zitten. Nogmaals, de lol bij de heren werkt aanstekelijk en als dan ook nog de track ‘Born to Lose’ wordt gespeeld is de cirkel rond. Vuige bluesrock op een zaterdagmiddag, heerlijk!
Met The Hickey Underworld uit Antwerpen staat er een viertal wat zorgt voor een intensiever geluid. De grunge en noise rock knalt uit de speakers en zodoende wordt het volledige veld even extra wakker geschud mocht dit nog niet het geval zijn. Je merkt aan de band dat het wel ietwat werken is. Men zoekt, en zeker drummer Jimmy Wouters, de interactie op met het publiek maar het lukt vooralsnog niet. Toch blijven ze onverstoord doorrammen om halverwege even klein adempauze in te lassen waardoor je merkt aan het publiek dat er meer feedback komt. Dit komt ook weer bij de band terug en zo schakelen ze toch nog een keertje op om met een knal te eindigen. Het is misschien niet de meest gemakkelijke muziek maar dat het bol staat van de intensiteit, power en klasse staat buiten kijf.
Vanwege een interview met RONKER is Suzan Köcher’s Suprafon niet in beeld gekomen maar er zit dus nog iets moois in het vat (blijf CamielMusic checken!).
Want na het praatje is het aan de Belgen om het podium op te komen. RONKER weet vanaf het eerste moment het stoffige terrein om te dopen in een stofstorm. Het terrein is heerlijk gevuld en laten we eerlijk zijn, je kán simpelweg niet om deze formatie heen. De metal, noise en hardcore knalt uit de speakers, frontman en gitarist Jasper De Petter is een ware entertainer en heeft veel branie. Vooraan ontstaan enkele semi moshpit wat eventjes vervelend afloopt voor een enthousiasteling maar na dit korte oponthoud gaan de mannen krachtig verder. Er gebeurt veel tijdens deze show; deze is namelijk opgedeeld in twee stukken vanwege het feit dat ze een try out gaan spelen in Engeland en zo kunnen ze dit testen. Dat het klopt als een bus moge duidelijk zijn, er zijn amper rustmomenten en de synergie op het podium brengen ze over naar het publiek, zeker als ‘No Sweat’ wordt ingezet. Als vervolgens ook nog eens enkele kids van scouting vragen of ze het podium op mogen en vervolgens stagediven tijdens het iets rustigere ‘Snuff’, kun je niet anders dan met een grote glimlach toe kijken en weten: dit zit snor (net zoals alle vijf de heren hebben). Opkomen met Justin Timberlakes ‘Sexy Back’, de boel aan gort spelen en afsluiten met Robbie Williams’ ‘Angels’… RONKER, de noisyboyband, flikt het en is overduidelijk het hoogtepunt van de festivaldag.
De absolute headliner op het affiche is Fun Lovin’ Criminals. Qua set up perfect: het zonnetje gaat langzaam onder en de sfeer voelt heerlijk, gemoedelijk aan. Het was al lekker druk maar het is duidelijk dat menigeen deze New Yorkse band wilt aanschouwen. Helaas zitten er wat haken en ogen aan deze show… Het geluid is zeker de eerste twee tracks dramatisch waardoor de zang evenals de trompet totaal niet te horen is. Desondanks zit de vibe er lekker in en hebben de mannen zonder meer plezier wat ze ook meermaals aangeven. De hiphop, funk en rock elementen krijgen we continue op ons bordje en men grooved lekker mee. Het is old school, dat staat buiten kijf. En laten we eerlijk zijn… ‘Scooby Snacks’ blijft altijd de knaller van de band dus ook van deze show. Toch blijft het de gehele set een beetje stoeien met het geluid waardoor je de echte punch mist.
Afsluiter van de dag is de vierde Belgische band The Seatsniffers. Zonder meer opvallend want veelal sluit Conincx Pop af met een meer elektronische act, blazers incluis. Toch weet dit viertal vanaf de start er een energieke boel van te maken met hun mix van roots muziek waar het deint van rockabilly, rock naar rhythm & blues. Door de heerlijke contrabas evenals de bariton sax zit de sfeer er goed in en ook het publiek, wat mede door het heerlijk weer toch in grote getalen is gebleven, beweegt er lekker op los. De vier heren weten er een goede mix van te maken met krachtige nummers maar ook fijne muzikale intermezzo’s en de overtuiging komt goed over. Oké, je wordt misschien niet omver geblazen met synths of brass klanken maar het tekent Conincx Pop dat ze dit durven én kunnen neerzetten.
