Het is alweer de 31e editie van Mama’s Pride! Het festival is wederom gegroeid en dat komt alles ten goede. Het Burgemeester Damenpark in Geleen heeft ieder jaar fantastische namen op het affiche staan en daarom blijft het knap dat dit dan ook gratis te bezoeken is. We gaan ons klaarmaken voor twee dagen wandelen tussen de kiosk en de Jan Smeets Stage om te genieten van al het moois. Dag één, let’s go!
Foto’s: Jonny Ladeur. [klik op de foto voor volledige grootte]
Een festival openen, ga er maar aan staan! Maar Anouk Gerritsen draait haar hand er niet voor om. Met enkel een gitaar en krachtige stem zorgt ze ervoor dat de toon wordt gezet. Dat er best al wat volk voor de Jan Smeets Stage staat zegt genoeg. Ze weet te boeien, durft de interactie te zoeken met het publiek en zoals gezegd, het is krachtig op het gebied van vocalen. Maar ook de pure kant laat ze horen door een nummer voor haar Tsjechische moeder. Sterk gedaan! Traditiegetrouw wordt de kiosk geopend door een oud Pinkpop act, een soort legacy spot, en nu is de eer aan Bettie Serveert. Ze hebben al flink wat jaren op de teller, zo’n 35, maar versleten zijn ze zeker niet. Het is gezellig druk op het veld en over de kwaliteit van de band kun je geen slecht woord zeggen. De indierock is strak maar heeft ondanks twee tracks een meer kabbelend niveau en dat merk je ook aan het publiek. Meer kletsen met elkaar dan aandachtig luisteren of meedoen.
Dus is het aan Mercy Jones & The Benefits om hier verandering in te brengen. De formatie rondom Merle Corsius is flink aan de weg aan het timmeren en dat merk je ook aan de opkomst voor het podium. Vanaf moment één tot de laatste heeft het alles in zich. Hun 70’s sound, rock ’n roll & blues heeft veel energie, power en klasse. Daarbij is het mooi om te zien dat Merle tijdens het zingen zich volledig over geeft en tussen de tracks toch een beetje beduusd is door alle mensen die voor haar staan. Hun debuutsingle ‘NUTS’ laat maar weer horen wat voor potentie erin zit. Een uitstapje naar Schotland, naar Falkirk om precies te zijn want Brògeal staat op de kiosk. Dit vijfkoppige gezelschap past perfect op deze spot: het is heerlijk weer en daar past een fijne dosis folk, pop(punk) en indie bij waar de banjo en mandoline uiteraard zorgen voor de feestelijke bruis. Je ziet mensen die er lekker in meegaan, je ziet mensen lekker op afstand genieten. Wellicht als er een betere wisselwerking zou zijn, had er een feestje kunnen ontstaan maar die vonk springt nét niet over.
Dat er veel Limburgs talent te vinden is, is duidelijk te merken want de volgende op de Jan Smeets Stage is KeyCult. Deze Tegelse indierock formatie is grote stappen aan het zetten! Een jaartje geleden dropten ze hun debuut EP ‘Obsessive Beliefs’ en uiteraard komen deze voorbij evenals een waanzinnig sterke cover van ‘Wicked Game’ van Chris Isaak (ook de Nothing But Thieves song krijgt een shout out). Het is bizar dat frontman Lars Broekman het allemaal zo soepel uit zijn strot krijgt maar de gehele muzikale omlijsting klopt. Een show waarvan je zegt: de tijd vloog voorbij!
Dat er ieder jaar acts uit het fijne België staan geprogrammeerd is niet meer gek. De eerste op de lijst Kaat van Stralen, de winnaar van De Nieuwe Lichting vorig jaar. Het enthousiasme spat ervan af en de energie zit er goed in, niet gek. De sound klopt: een combi van punk, rock en spoken word die dan weer poëtisch, maatschappelijke kritisch zijn en waar feministische boodschappen in zitten. Door het enthousiasme valt Kaat wanneer ze terug rent vanuit de catwalk en moet ze de rest van de show zittend op een stoel doorbrengen. Maar alle tracks zoals ‘Ik Weet Hoe Het Werkt’, ‘Aerobics’ en uiteraard ‘Stop Met Wenen’ gaan erin als koek. Hopelijk is de blessure niet te erg!
Popronde is óók een geweldige kweekvijver en XXJULÌA heeft afgelopen najaar ontzettend veel vlieguren gemaakt maar bovenal ook veel bekendheid gegenereerd. Het is de combinatie van facetten die haar zo goed maakt: de mix van soul, pop, hiphop en R&B wat zorgt voor een heerlijke groove maar ook de songs die ze brengt: met inhoud, activistisch, kwetsbaar. Ook deze avond weet ze de mensen te binden: tussen de mensen staan en laten meezingen, je ziet mensen dansen en Julie geeft een boodschap mee. En vergeet de uitstraling niet met deze avond misschien nét wat onhandig maar shiny lange nagels!
Nog een naam die door de Popronde doorbrak hetzij al flink wat jaren geleden: Jet van der Steen. Zij heeft zich ontzettend sterk ontwikkelt en is nu toch wel een graag geziene naam op de festivals. Met haar band zet ze ook nu weer een sterke show neer: het is de combinatie van enorm energieke popsongs vol elektronische elementen zoals ‘Praat Te Veel’ of ‘Fuck Je Gucci Shirt’ met de heel pure en rustigere nummers zoals het nummer voor de KWF campagne ‘Ik Bouw Een Huis’ of ‘Juni’. Ze weet het publiek juist door deze verschillende verschillende stijlen enorm te boeien.
Het blijft lekker op en neer wandelen; Stirmouth is namelijk ready to shine. Xavier Morssinkhof, de echte naam van Stirmouth, is een producer en multi-instrumentalist staat vanavond achter de toetsen, heeft een drummer aan zijn live show toegevoegd en vaste zangeres is Evi die ook op vele uitgebrachte tracks te horen is. De stijl van soul, R&B en wat hiphop vloeit heerlijk uit de speakers. Perfect bij de ondergaande zon al had het hier en daar misschien nét wat meer power mogen hebben. Juist dat gebeurt wel wanneer er een verrassing (of niet?) komt; Säm Wilder, waar Stirmouth wat tracks mee heeft gemaakt, komt het podium op en die twee nummers zorgen voor een sterk eind!
De Ierse band Gurriers is toch wel de absolute headliner van Mama’s Pride. De heren hebben maar luttele seconden nodig om te zorgen voor interactie én actie vanuit het publiek. Frontman Dan Hoff weet wel hoe hij een festivalweide moet opjutten. Maar de muziek spreekt voor zich: messcherpe postpunk met noise met scherpe maatschappelijke en politieke kritieken. De show kun je bijna een ‘best of’ noemen, nummers van hun album ‘Come And See’ zoals ‘Nausea’, ‘Close Call’, ‘Dipping Out’ & ‘Approachable’ komen voorbij maar er worden tevens enkele nieuwe gespeeld waar het publiek goed op aan gaat. De moshpits zijn dus ook een logisch vervolg. De tijd vliegt voorbij en dat is altijd een goed teken. Absoluut een naam waarvan de organisatie over een paar jaar kan zeggen: die stonden in 2026 bij ons! De afsluiter van de Jan Smeets stage is TAXITAXI en hier is het eigenlijk óók binnen no time chaos all over the place. De tofste punk boyband uit Nederland, Groningen welteverstaan, heeft het in publiek, en het is volle bak, onmiddellijk mee. Freddie Sunshine, Bobbie Baloney en Roberto Cornetto maken er een waar feestje van. Geen enkel nummer is rustig of saai en de moshpits gaan de gehele tijd in het rond. Dat het chaotisch is, wordt duidelijk want naar het schijnt is er een biertje over de pedalen gekomen van Freddie waardoor de heren de show helaas iets eerder moeten stoppen. Maar eigenlijk zijn ze niet te stoppen want er wordt meteen ‘Unwritten’ ingestart waarna het publiek het podium op klimt en daar nog een mooi eindfeest creëert. Legendarisch.
