De eerste muzikale maand van dit jaar zit er alweer op. Er gebeurde weer veel opvallende zaken. De verjaardag van Vrienden van Amstel werd gevierd door een op zijn kop hangende ChefSpecial. De ooit gestopte Krezip kondigde een nieuw album aan. DeWolff werd bevestigd voor het Noord Sea Jazz festival. Een Ijzeren Podiumdier staat op de mantel van de Popronde als ‘Beste Festival’. En snuivende stukadoors wonnen de Popprijs.
Maar 2023… is vooral het jaar van het eerste lustrum van CamielMusic. #Congrats 22nd of April it is!!
Never Have I Ever
Het was een mooie symboliek. Na de eerste paar nummers werd die enorme zwarte jurk verwisseld voor een iets gemakkelijker tenue. Het was of ze letterlijk een grote last van haar schouders had laten vallen. Het was pittige tijd na het uitkomen van haar debuutalbum ‘Bits of Naaz’ (2018). In ‘De Volkskrant’ durft ze het zelfs misbruik te noemen. “ik zeg er ook bij dat het financieel, geestelijk en fysiek misbruik was”. Ze keerde de muziek de rug toe, trouwde en vertrok naar Berlin. Ook dit bleek niet de juiste route, want inmiddels is die ring weer ingeleverd en heeft ze deze maand nog ‘haar eigen bank’ in een hoofdstedelijk appartementje gezet. Is ook een vorm van vrijheid toch? Een eigen plek niet eens zover weg van Koninklijk theater Carré, waar ik haar een nagenoeg uitverkochte show zag geven om haar rentree in de bizz te vieren. Nou ja, eigenlijk de release van haar nieuwe album ‘Never Have I Ever’. De titeltrack gaat over de wens op totale ‘Azadi’ (vrijheid).
In hoeverre laat je je door anderen of overtuiging tegenhouden in je plannen. Ze was vrij en wilde alles wat ze tot dan niet kon, “of mocht”. Uitgaan. Drinken. Dronken worden. Een tinderdate. Ze was van dat springerige meisje een wereldse dame geworden. Maar dat druist in tegen haar Koerdische roots, of eigenlijk die van haar ouders. In deze song is een fragment van haar moeder te horen waarin ze zegt trots op haar dochter te zin, hoewel ze haar wegen niet altijd begrijpt. Het lijkt een eeuwige strijd. In haar show ‘Jin, Jiyan, Azad’ (Vrouw, Leven, Vrijheid) maakte ze namelijk ook een verwijzing naar de actuele strijd van Iraanse vrouwen. Ondanks deze zware onderwerpen voelde de avond als en groot feest. De fomo zou enorm geweest zijn, toen ik naderhand de lovende recensies las.
Als Een Fenix Uit De As…
Volgens Wiki is een Phoenix: ‘een fabeldier dat zichzelf van tijd tot tijd verbrandt en dan uit zijn eigen as weer verjongd wordt geboren’. Op het moment suprême zal het waarschijnlijk weinig mensen zijn opgevallen, maar in de nieuwjaarsnacht bij de start van het nieuwe jaar werd ook het debuutalbum van Rockford de wereld in geslingerd. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Laten we het zo zeggen: de bandleden zijn zelf niet meer zo piep, maar brengen de nodige ervaring met zich mee. In die mate dat met alle verwijzingen naar de grungesound we wel kunnen zeggen dat ze wit eigen ervaring spreken. Hoe tof, het album is uitgebracht bij het Amerikaanse GrungePop Recordlabel it Seattle. De bakermat waar hun (en mijn) muzikale helden als Soundgarden, Pearl Jam en Alice In Chains ook ‘wegkomen’. De echte roots van de band liggen echter in het Brabantse Klundert.
Volgens de bandleden was het vooral het label dat graag ‘singletjes’ wilde uitbrengen. Met een score van 5 uit 6 gouden plakken in de Indie Chart geen slechte keuze dacht ik zo. Wat wel betekende dat ik meer dan de helft van deze plaat al kende voor deze releaseshow. Dat kan zomaar een gevaar zijn, want ze hadden live daarmee door de mand kunnen vallen. Niets van dat, ze stonden te rocken als een stel jonge honden. Met mijn journalistenhouding, (armpjes over elkaar) was het snel gedaan. Niet alleen omdat al snel het brandalarm afging. Volgens zanger Niels Schmitz omdat ze zulke hete kerels waren. Deze band is overigens naar zijn geboorteplaats in Amerika vernoemd. Gelukkig geen as-deeltjes dus in de enige popzaal war deze show gehouden kon worden. Check! De Phoenix in Breda.
You Don’t Even Know Me
Tijdens Eurosonic draaien ze de stadsschouwburg van Groningen even om. Ze bouwen en stellage over de pluche stolen en als publiek sta je dus eigenlijk op het originele podium. Het was de nacht van vrijdag op zaterdag dat ik bij de show van The Jordan aanschoof. ‘I won’t talk about my heartbreaks, I won’t talk about my sorrow…’ galmde het door het theater. Je kan maar duidelijk zijn, toch? Nog met haar rug naar het publiek maakte deze wereldstem haar rentree op het podium. Zonder dat we het wisten had Caroline van der Leeuw (voorheen Caro Emerald) vorig jaar mei al een track uitgebracht. Ze staat onherkenbaar op de hoes van haar debuutsingle ‘You Don’t Even Know Me’ die ze samen schreef met oa. Dotan en werd geproduceerd door David Kosten, bekend van zijn werk met: Chris Martin, The Flaming Lips en Everything Everything.
Ik zag nu pas dat daar gewoon al het album ‘Nowhere Near The Sky’ voor 10 februari wordt aangekondigd. Nog weinig doet herinneren aan haar vorige project overigens. Nou ja, die “keurige gitarist” Wieger Hoogendorp, tegenwoordig bekend van Sophie Straat en Goldband, is voor enkele tracks als medeschrijver en producer aangeschoven. Dat ietwat brave imago heeft ze nu van zich afgeschud. Er is tegenwoordig en mening: “Yeah I’m done with all the F words” (‘Naked In The Sun’), laagje feminisme in ‘Temptation’ en de video bij track ‘The Room‘ krijgt 18+. Ik heb echter wel het idee dat we de echte Caroline nu veel meer te zien krijgen. Mocht je denken: Tof, snel even checken! De eerste paar shows zijn in Brussel, Londen, Berlin en Paris. Oja, wat trouwens ook niet veranderd is, is dat ze even een potje zangles stond te geven op dat podium. Oh la la!
VVV (Vijf Vinkjes van Vergeer) Een selectie van ‘slechts’ vijf liedjes it het enorme aanbod wat er deze maand uitgekomen is. Dit zijn de VINKJES van JANUARI 2023:
v DeWolff- Night Train (Maakt mij het it waar we heen gaan, IK GA MEElI)
v Kovacs ft. Till Lindemann – Child of Sin (Jakkes, wat smerig goed! Vanaf de eerste noot zit deze onder min huid)
v St. Solaire – idlm (Wat een juweell Blijkbaar ook nog als one-taker op kunnen nemen)
v Robin Kester – Infinity Song (Haar beste tot nu toe. Was onder de indruk van haar Eurosonic-show)
v Marathon – Mosquitoes & Flies (Niet dat ik zo’n slecht hotel had, maar dit was min soundtrack deze maand)
