Het is niet aan veel acts gegeven dat er over iedere track wordt geschreven die tot nu toe is uitgebracht. Nou, het is nu wél zo en ook 100% terecht. FIEP heeft namelijk haar debuut EP uitgebracht en is het hoog tijd om over ’77 Stokes Croft’ te schrijven, samen te vatten. Want het is niet zo dat er nu veel extra tracks worden gelanceerd, integendeel. Naast de vier reeds uitgebrachte nummers is er één die we nog niet kenden. Maar kennen we FIEP überhaupt? Als volger moet het wel, zo niet…. FIEP is het project van Veerle Driessen. Dit is allemaal ontstaan in Bristol waar Veerle een tijdje heeft gewoond. Het rauwe, het gevoel van vrijheid en de combi van een inspirerende muziek- en kunstscene is allemaal terug te vinden in FIEP. Door iedere dag een track te schrijven, is er veel op de plank komen te liggen en zo is ook ’77 Stokes Croft’ gecreëerd. Het staat voor een positieve blik op de wereld; je pad vinden, kiezen voor autonomie en je dromen volgen.
De opener van het bal is ‘Lola’, om maar meteen te spreken van een typische FIEP track. De postpunk achtige elementen, indie klanken zijn aanwezig. De afwisseling van de coupletten met slimmigheden en het refrein zijn verdomde erg goed in elkaar gezet. De track gaat over de drang naar een onbevangen, maar intens leven. Maar ook het dealen met diepe gevoelens en keuzestress. Het einde knalt er even flink op los. Dan klinkt ‘Nightshop’, dit was de debuutsingle en heeft als onderwerp het gevoel dat je het leven zijn gang moet laten gaan zonder telkens bij iedere beslissing stil te staan. Er wordt eerst vertellend gestart waardoor je ook weer terugdenkt aan de periode van COVID. Toen mocht je bepaalde tijden naar buiten of stiekem ’s nachts. Uiteindelijk knalt het, rammelt het, typeert het FIEP zonder meer. Onlangs kregen we ‘Lucid Dream’ te horen en deze heeft absoluut een andere sound dan voorgaande songs. De term slowburner is al gebruikt en dat dekt de lading volledig. Je wordt he-le-maal erin meegezogen. Groots, sferisch maar ook een klein beetje chaotisch. Dat kan je alleen doen als je volledig achter je song staat en guess what? Deze gaat over het hebben van over het hebben van zelfvertrouwen.
Misschien wel de favoriet: ‘Daydreaming’ ontbreekt zeer zeker niet op de EP. De titel zegt het al, dagdromen maar vooral niet altijd te hoeven weten/horen wat om je heen gebeurd. Dat klopt toch? Muzikaal gezien is het een geweldig in elkaar gezet: rammelend, indie all over the place maar ook juist dat onderwerp komt terug. Want hier wordt op de achtergrond nog gepraat terwijl er volop wordt gezongen. Kort maar krachtig. Love it! De afsluiter is ‘Tigar Snakes’ en deze is dus gloednieuw. Gedurfd om deze als laatste te zetten maar wetende wat de achtergrond is, begrijpelijk. Nadat Veerle in slaap was gevallen tijdens het filmkijken mét kaarslicht, werd ze wakker omdat haar tafel in de fik stond. Ze heeft het wonder boven wonder kunnen blussen en daardoor is haar vertrouwen gestegen. Dit was nodig omdat ze het heel eng vond om juist haar muziek te delen met anderen. Conclusie was dat je veel meer in staat bent dan je zelf denkt. True. Terug naar het gedurfde: het is een rustige song, heel vertellend, heel erg puur en emotioneel ook wel. Op de achtergrond hoor je ook plots een vuur wat oplaait. Knap gedaan!
