Om muzikaal een beetje mee te kunnen in de vaart der volkeren, kun je het best één stap vóór liggen, of twee stappen achter. Inmiddels older, sadder and wiser, sjok ik niet meer amechtig achter elk met veel bombarie aangekondigde ‘next big thing’ aan.
Een vleugje mysterie doet het ook altijd goed in de hedendaagsche moderne popmuziek. Swifties inhaleren diep wanneer Taylor op internet een scheet laat, om zich vervolgens een hersenbloeding te puzzelen waarnaar die ruft zou kunnen verwijzen. Andere artiesten gaan dan weer schuil achter schmink of een vermomming om hun identiteit te verhullen en zo nog wat meer reuring te genereren. Voorbeelden te over: Kiss, The Residents, Daft Punk, Prins Bernard Jr., om er slechts een paar te noemen. Mysteries houden de gemoederen lekker bezig en kunnen ook de kaart- en plaatverkoop een stevig zetje geven.
Dus kom maar binnen, Angine de Poitrine, neem een stoel en ga zitten. Het Canadese, gemaskerde en in polkadotkostuums gehulde duo is al een tijdje heter dan de bemanning van het Amerikaanse vliegdekschip USS Abraham Lincoln, die na ruim negen maanden op zee met een broek vol goesting eindelijk weer aan land mag gaan. En nog gekker dan Waus Weghorst. De gekte brak los na een sessie bij het Amerikaanse radiostation KEXP. Die sessie ging viral en het hek was van de dam. Unique selling point: de dubbele gitaarhals van bandlid Khn de Poitrine, waarop meer fretten zijn geplaatst, om micro-tonale muziek te kunnen spelen, oftewel toonstelsels die afwijken van wat gebruikelijk is in de westerse muziek. Méér fretten zijn soms welkom, behalve wanneer het om aanpalende familieleden gaat die zich onder de motorkap van je auto aan kabels tegoed doen.
Dé vragen die ik me altijd stel wanneer er een band opduikt die plotseling massaal wordt omarmd, zijn deze: Is het méér dan een gimmick? Wat is het netto uitlekgewicht van de muziek? En zit er mogelijk een uiterste houdbaarheidsdatum op? Misschien nog wat vroeg om deze vragen in het geval van Angine de Poitrine eensluidend te beantwoorden. Het duo heeft pas twee -behoorlijk prijzige- albums uit, speelt inmiddels overal voor uitverkochte zalen en is muzikaal natuurlijk bijzonder onderlegd. Virtuositeit alléén is echter geen garantie voor een langer verblijf in mijn buis van Eustachius.
Vooralsnog mag Angine de Poitrine bij mij in de wachtkamer plaatsnemen. Zet ik in de tussentijd nog een keer dat geweldige album van Westside Cowboy op. Ben ik toch nog een béétje mee.
DJ 45Frank
Luistertip:
Kon me echt niet van de indruk ontdoen dat ik Angine de Poitrine al niet vroeger hoorde, bleek het om Battles te gaan, de mathrockgroep van Helmetdrummer John Stanier. Maar leven en laten leven, ieder zijn meug en we zullen inderdaad nog zien of Angine de Poitrine de hartkramp waardig is…. Time will tell.
Luistertip: “Time Will Tell” van Bob Marley & the Wailers https://www.youtube.com/watch?v=_g-XjSNh8TY&list=RD_g-XjSNh8TY&start_radio=1
Helemaal mee eens, die lofzang op Westside Cowboy, (wie helpt mij nog aan een kaartje!) en toch ook meegaan in vaart der volkeren, luistertip: The North, EP Coming of Age. Ga ze zien op zaterdag MF 2026.
Wat heerlijk om als rechtgeaarde Rocker,alleen maar achter mijn eigen lul aan te huppelen en al die modernismen over te laten aan al die stresskippen….nooit hoeven aftevragen of en hoe iemand zijn brainfarts anders inkleed!!