Ze kwamen, zagen en overwonnen. Dat is misschien wel het beste credo voor Heath. In 2023 popten ze op, maar vorig jaar was het wel echt de definitieve doorbaak. Ze gingen onwijs veel spelen (mede door de Popronde), brachten hun plaat ‘Isaak’s Marble’ uit en kreeg hierop lovende kritieken maar ook vanwege die live reputatie. Dit vijftal bestaande uit Mees Vulling (zang/mondharmonica), Jordy Bouter (gitaar), Steven Lolicato (bas), Isak Heidenfors (gitaar) & Dars Hellemond (drums) is een heerlijk bont gezelschap en die verscheidenheid hoor je ook terug in de muziek. Oké, het is zeker gericht op de psychedelische sound maar de oude 70’s of progrock is nooit ver weg. Het is tijd om hun nieuwe muziek te checken, niet?
Dan is het allereerst de vraag.. Is dit een EP of gewoon een album? Hoewel er ‘maar’ drie track op staan heeft het wel een duur van ruim 33 minuten en laten we eerlijk zijn, menig andere band haalt dit niet met 10 tracks. Anyway… We krijgen een rustige intro voorgeschoteld met ‘Exordium In D Minor’ waar nog niet veel prijs wordt gegeven en de spanning de boventoon viert. Maar na die twee minuten is het pas echt tijd voor Heath om te gaan shinen. Titeltrack ‘Murmurations’ is meteen een schot in de roos met ruim 15 minuten en eigenlijk is dit echt een geweldig avontuur. Je wordt helemaal meegenomen in de muzikale klasse van de heren, je waant je echt op een andere planeet als er gespeeld wordt. Daarbij is het de afwisseling die het tevens zo sterk maakt: van explosies naar kleine geluiden, naar de expressieve zang van Mees of zijn heerlijke spel op mondharmonica. Het is allemaal zo intensief, het heeft zoveel power en overtuiging… Ongekend. Het is simpelweg jammer dat het na vijftien minuten is afgelopen en dat soms een kwartier zo snel voorbij kan gaan!. Máár dan is er gelukkig nog een andere track. ‘Nosedive’ is juist een heel andere kant van Heath maar ook deze staat hun fantastisch goed. Een slowburner van jewelste. Met rust wordt de song gebracht, alsof je in een droomwereld terecht komt. Je hoort overal al de klasse ervan af druipen en na zo’n drie minuten komt voor het eerst de mondharmonica evenals zang van Mees bovendrijven wat ervoor zorgt dat de track steeds stapje voor stapje evolueert. Welkom op de Heath trein! Alle componenten komen meer en meer samen, snelheid vliegt omhoog, ritmisch nóg strakker en energie wordt grootser. Op het eind nog eventjes goed de beuk erin gooien en terug komen in de droomwereld… Ook nu blijkt maar weer dat 15 minuten snel voorbij kunnen zijn.
