Als er één formatie is die de afgelopen twee jaar is gegroeid en gegroeid plus veel meer bekendheid heeft gekregen door hun geweldige muziek maar bovenal live shows is het RONKER wel. Het werd dus de hoogste tijd om eens te gaan babbelen met deze Belgische wervelwind. Een te gek gesprek met frontman Jasper de Petter.
[ Foto’s Jonny Ladeur ]
Hoe hangt de vlag er zo nu bij tijdens het festival seizoen?
Nou, best wel goed. Heel erg dankbaar! Deze campagne heeft heel goed gewerkt. De singles werden geweldig onthaald en zijn zelfs benoemd in Metal Hammer, toch een groot metal tijdschrift. Dat is wel een teken dat we in het internationale circuit stappen zetten. En dat je nu in Duitsland komt en mensen ook zelfs tracks meezingen… Maar het past ook wel bij onze ambities, ze lagen hoger, dat is gelukt met het feit dat we een geoliede machine zijn geworden.
Is het ontstaan van RONKER organisch gegaan, zo in een stilstaande tijd?
Nou, we zaten allemaal afzonderlijk in een andere bands maar door de corona periode werd dit, RONKER dus, eigenlijk een soort frustratie bandje. Toch ging het meteen aan en hadden we een WOW gevoel. Onmiddellijk veel goesting om er meer van te maken. Want we wisten wel: dit wordt de laatste keer om het écht goed te doen en er iets van te maken, iets groots. Dus zijn we ook allemaal geswitcht van instrumenten, lekker blue en naïef erin gegaan maar zo werd het wel urgenter. Nu zijn we ondertussen een five piece formatie geworden omdat Gilles (van de Vijver red.) erbij is gekomen en dat is wel iets wat eigenlijk altijd wel wilden, dus het is nu compleet.
Jullie songs hebben veelal menselijke inhoud; depressies, verlies, verslavingen, ambities. Hoe komt dit te boven?
Het heeft van A tot Z een verhaallijn. Als je de EP pakt, daar was het zeer zeker nog persoonlijk en heeft de basis gelegd. Album nummer 1 heeft als verhaal de groei van een onbevangen jongetje naar een volwassen man. Het vervolg daarop is natuurlijk ons tweede album en die heeft de insteek: wat is narcotica? Wat is de invloed van rock ’n roll? Je krijgt zo een goede leidraad en eigenlijk is alles zo 1 geheel geworden.
Je hoort groei/verschil vanaf de EP, het eerste album en jullie laatste plaat ‘Respect The Hustle, I Won’t Be Your Dog Forever’. Hoe ontstaat dit? Is het nodig?
Anything goes! Vooraf was het wel een idee dat we een statement willen maken, echt in your face zeg maar. Maar we maken een opzet, zorgen dat het intens en gelaagd wordt. Verder vinden we het belangrijk dat allerlei stijlen samen komen. Kan linksom, rechtsom gaan of recht toe recht aan. We willen het dus ook niet vastpinnen op één specifiek genre, het moet groter zijn. Daarom is het ook wel lastig om ons in een hokje te plaatsen of eerder bijvoorbeeld bij een label terecht te komen omdat het best divers is. Maar dit past bij ons, zo zijn wij.
Is het ook het plan om voor nieuwe muziek weer uitdagingen te zoeken?
Ja, we werken wel vanuit een conceptlijn. Vanuit een bepaald oogpunt starten maar ook dit mag weer breed worden uitgezet. We weten tevens al heel erg goed hoe het eruit gaat zien, de basis wordt al gelegd. Niet gek ook als je 42 shows hebt gespeeld en twee albums hebt gemaakt. Maar ga er een beetje van uit dat het hoofpunt weer de intensiteit weer geeft en dan cinematografisch; het wordt het donkerste van RONKER ooit.
Jullie begonnen met spelen, spelen, spelen. Het laatste album is zo goed als live opgenomen, is dit bewust gedaan?
Ja, die hebben we inderdaad grotendeels live opgenomen. Eerst delen los en vervolgens meer en meer samen. Absoluut bewust gedaan want we zijn echt een live product. Zo voelt alles intenser wat wij natuurlijk extra cool vinden. Alles verloopt inmiddels heel organisch en doordat we het steeds strakker kunnen regelen zal het ook voor het komende album zo worden opgezet. RONKER moet je op alle momenten voelen.
Kijkende naar de toekomst, wat is de stip op de horizon? Bepaalde doelen, ambities, festivals?
We vinden het te gek om op festivals te spelen waar ook onze helden spelen bijvoorbeeld. Maar eigenlijk merken we dat we op menig festival kunnen en mogen spelen en daar vanuit het publiek de energie terug krijgen. Of het nu een Dynamo Metalfest is, een Pukkelpop of zoals dit Conincx Pop. Dat is ook weer het mooie dat we dus niet in één hokje kunnen worden gestopt. Het is nu eerst tijd om de campagne af te ronden en de wetenschap dat er nieuwe muziek aan zal komen in 2027 is ook fijn.
En ja, een Dynamo is wel voor ons heel speciaal maar ook het ArcTanGent festival in Engeland mag niet worden onderschat. Maar in het grote plaatje zijn wij enorm dankbaar en is het bijna een bonus.
Als jullie RONKER zouden moeten omschrijven aan een omstander, wat zeggen jullie dan?
Poeh… Flamboyant, positief minded, energiek, compromisloos…. (om na een geheel ander gesprek terug te komen en met een dikke smile te zeggen…): Nee, we zijn een noisy boyband.
