Voor CamielMusic is Mama’s Pride eigenlijk als thuis komen. De gemoedelijkheid spat er van af en dat er vorig jaar is gekozen voor een ruimere opzet, komt dat misschien nóg meer ten goede. Het muzikale hart klopt harder want er staan nog meer acts! De eerste dag in het Burgemeester Damenpark heeft gezorgd voor een heerlijke mix. [Foto’s Nadine Gijzen]
Gemoedelijke opener in de naam van Dreamer op de VOLT stage. Dit duo had een weekje eerder fijn nieuws gekregen dat ze dit najaar mogen meedoen aan de Popronde en zal dit gaan gebruiken als opstapje. Mede door de zon is het prettig om naar te luisteren maar er moeten vlieguren gemaakt worden om de aandacht er 100% bij te houden, dat lukt zeker.
De start op het hoofdpodium is ondertussen traditioneel eentje met een Pinkpop knipoog. Dus staat dit jaar Wild Romance op de kiosk, die uiteraard bekend staat als de begeleidingsband van niemand minder dan Herman Brood. Het staat al behoorlijk vol en met geheel onlogisch een iets oudere leeftijd. Ondanks dan weer de leeftijd van enkele bandleden, rocken ze als jonge honden en zal Herman met trots van bovenaf toekijken. Daarbij werkt het enthousiasme en flair van frontman Jo de Roeck goed mee.
Ook al zijn het jonge gasten, The Mocks past perfect na Wild Romance. Deze driekoppige formatie met een heerlijke vintage uitstraling draait er niet omheen met hun 60’s garage meets nederbeat. Met flink wat jonge meiden voor hun neus, wachtende op Roxy Dekker, weten ze toch onmiddellijk indruk te maken. De samenzang klopt, de vibe is heerlijk en je ziet het spelplezier. Het staat zoals altijd als een huis, dat hebben ze vorig jaar duidelijk getoond tijdens de Popronde. Het is muzikaal sterk, enthousiasme van begin tot eind en dat ze zich goed voelen in het heerlijke zonnetje is te zien is als gitarist Tim Meeuwissen zicht neerlegt op het uitloopstuk en een sterke solo speelt. Na de show is er nog een interview geweest, deze zal later verschijnen.
Uiteraard even beetje aandacht naar Roxy Dekker, ontzettend slim en knap gedaan van de organisatie om deze jonge meid naar Geleen te halen. Iets met een bommetje vol veld? Oké, korte set maar er is voor gezorgd dat er een naam van formaat stond!
Iets heel anders maar wel gewoon sterk is Hence The Bravery. Dit Limburgse viertal draait er niet omheen en het is gewoonweg toffe poppunk/grunge. Het enthousiasme is aanstekelijk en het terrein bij de VOLT stage is lekker gevuld. Men heeft duidelijk wel zin in wat steviger werk en dat voelt de band zonder meer aan. De show is daardoor in een vloek en zucht voorbij.
Misschien dat Julia Sabaté niet diezelfde reuring als Roxy Dekker brengt vooraf maar wel sowieso wel OP het podium en nog meer. Afgelopen jaar maakte ze tijdens Mama’s Pride al ontzettend veel indruk op de VOLT stage en nu is ze gepromoveerd naar het hoofdpodium en duidelijk haar domein. Maar écht. Vanaf begin staat ze met ontzettend veel energie en passie de show te stelen. Die Spaanse furie is niet te missen en je gelooft haar van begin tot eind. Het is dansbaar, enorm dynamisch en haar twee compagnons met Koen Hermans (gitaar/toetsen) en Ruben Sieben (drums) die alles muzikaal in goede banen lijden. Niet voor niets mag ze op het grote Mad Cool festival in Madrid gaan shinen.
Snel terug naar die fijne plek bij de fontein waar THAMES speelt. Sittard-Geleen houdt van THAMES en vice versa. Al gespeeld op Geleen Calling, was afsluiter tijdens Popronde Sittard, nu dan Mama’s Pride op de VOLT stage en vervolgens zullen ze op 12 oktober weer spelen op Geleen Calling. Maar dit is een show waar je U tegen zegt… Vanaf de start zit alles goed: de energie, de power, de overtuiging maar ook de reactie én drukte van het publiek. Die interactie voelen ze aan en geeft een extra stimulans. Frontman Merleyn Baartman zie je alles geven en de verdomd goede, harde postpunk mét boodschap komt er aan alle kanten uit. Met een gloednieuwe debuut EP op zak, merk je dat ze net wat extra’s kunnen en willen geven. Dit is een act wat over een paar jaar makkelijk overal op de grote podia zal staan en hopelijk dan weer terug op Mama’s Pride.
De grootste naam op de festivalposter is STONE. Deze Britse formatie zal komende zomer voor de tweede keer op Werchter staan dus dat Mama’s Pride ze heeft weten te strikken is ontzettend knap. Toch zal het niet de meest epische show van het festival worden (spoiler alert). Niet dat het slecht is, integendeel! Frontman Finlay Power gaat alle kanten op, geeft zoals altijd ontzettend veel energie aan het in goede getalen opgekomen publiek af maar ondanks dat er wat duidelijke liefhebbers op af zijn gekomen, gaat het niet los. Zonde want die Britrock/punk sound wat ze hebben is uitermate geschikt voor een warme zaterdagavond. De band staat als een huis, daar is niks te zeggen over maar dat een cover van de Red Hot Chili Peppers (‘By The Way’ red) wel weer meer mensen laat meedoen is zonde want hun eigen tracks hebben genoeg in zich om ook dat te kunnen doen. Het zegt waarschijnlijk meer over het publiek dan.. De afsluiter ‘Money (Hope Ain’t Gone)’ zorgt wel nog voor een knallend slot en je zou denken dat ze hier misschien iets eerder mee hadden moeten komen. Desondanks, STONE stond wél op Mama’s Pride!
Tijd om op te laden want de zondag zal voor heel veel moois, tofs, krachtigs gaan zorgen! [Foto’s Nadine Gijzen]
