Wat was het een fijne ontdekking, een fijne kennismaking. De muziek van Max Poolman bleek bij de eerste noot, stem te horen een schot in de roos. De EP ‘Bucking The Tiger’ in 2020 liet veel mensen opveren, een jaar later deed hij mee aan de Popronde en liet hij overal een geweldige indruk achter. In die tussentijd werd uiteraard gewerkt aan nieuwe muziek en die nieuwe muziek is hier! Een album getiteld ‘Roads Go On Forever’ waar acht track op staan die natuurlijk precies brengen waar Max van houdt: folk en country met een rauw randje.
Van die acht nummers heeft Max er de afgelopen tijd er al een aantal uitgebracht waaronder ook de opener ‘Trudy’. ‘Trudy’ is een track wat gaat over zijn motor en om precies te zijn over het op avontuur gaan en zo de vrijheid beleven ermee. Uptempo, ritmisch strak en goede afwisseling met couplet en refrein. Perfecte start. We gaan mee op avontuur. Want de volgende staat al te wachten: ‘Cold Night In Hell’ is een geheel andere song. Eentje die puur is, rustig maar wel met een mooi credo: het gaat over dat ene lichtpuntje in de duisternis. Hoe donkere nachten ook kunnen zijn: het zal altijd weer licht worden. Dit vertelt Max prachtig, wordt bijgestaan door mooie backing vocals en die gitaarsolo van Jeroen Egge moet absoluut genoemd worden!
‘Dance With The Devil’ bezorgd je eigenlijk vanaf de eerste seconden kippenvel. De akoestische klanken van de gitaar van Max, de rauwheid en ook de teksten… Het is intens! Dan tussendoor de pieken op gitaar door Jeroen, het combineert perfect. Max brengt ons een verhaal wat gaat over de strijd met je demonen en jezelf verliezen, maar ook over het vinden van hoop en veerkracht om door te gaan en nooit op te geven. Van begin tot eind: wow! Dan wordt het even tijd om meer power erin te gooien want ‘Keep On Rocking’ is onvervalst rocken. Hier mag de band wel even genoemd worden: The Union. Het is zonder meer een teamprestatie. De energie, de kracht, de samenzang… Tussendoor vertellend, muzikaal weer uitpakken en dan de uithaal van Max op het eind geeft wel aan dat deze veel energie geeft. Lekker man!
Terug naar de rust, terug naar een mooi vertellend verhaal. Het start met de mondharmonica van Max, dan weet je dat er iets komt. ‘Robin Hood Of Amsterdam’ is inderdaad een meeslepende song. Je hangt aan de lippen van Max, het is puurheid ten top. We kennen allemaal het verhaal van Robin Hood; de goedzak die steelt van de rijken voor de armen maar uiteindelijk toch gepakt wordt. Door de combinatie van rust, mondharmonica en die altijd rauwe stem van Max blijf je luisteren. ‘White House Road’ is een bewerking van een nummer van een grote inspirator van Max: Tyler Childers. Maar ze maken deze wel eigen; een heerlijke uptempo song geworden die hier en daar een goede knipoog en aanpassing heeft. Hier luister je naar met veel plezier.
Wil je op avontuur? Dan moeten we ‘Nothing Stops A Rambling Man’ beluisteren. Je gaat op reis, je wordt meegenomen op een bepaalde trip en geniet er volle teugen van. Niet alleen de gedachtegang, het onderwerp is ijzersterk; het gaat over het geloven in het proces, het geloof in jezelf en je door niks en niemand laten stoppen. Maar ook alles omvattend, muzikaal is het genieten. Krachtig, meeslepend maar ook slim met een koortje van ‘oh-oh-oooh’. Afsluiter van dit album is ‘The Station’ en voor wie Max Poolman beetje volgt weet dat hij veel vertoefd in een huisje van zijn oma, een oud treinstation om precies te zijn. Zijn liefde ervoor, zijn rust wat hij erin vindt, de mogelijkheden qua doen, laten en zien bezingt Max fabelachtig mooi. Het gebruik maken de mondharmonica zorgt ervoor dat dit extra sterk overkomt. Belachelijk mooi, goed en krachtig tegelijk. Wat een afsluiter!
