Mocht je al wel in aanraking zijn gekomen met Meltheads dan weet je dat het een formatie is die energie geeft voor 10. Toch zijn het ‘maar’ vier jonge gasten uit Antwerpen die ons een een mix brengt van garage & postpunk. Als het nu de eerste kennismaking zijn, kom je er snel genoeg achter dat het een bonk power gaat geven. Een viertal dus bestaande uit Tim Pensaert op bas, Simon de Geus op drums, Yunas de Proost gitaar en niet te vergeten frontman Sietse Willems brak in 2022 definitief door, door het (eenmalige) Nederlandstalige nummer ‘Naïef’. Er is hard gewerkt naar een debuutalbum wat ‘Decent Sex’ als titel heeft gekregen, een album wat knalt als een malle maar ook vol zit met thema’s van deze tijd.. Even een half uur gas geven, klaar voor de strijd?
Het opent meteen goed met de titeltrack, ‘Decent Sex‘, met een gedegen en fijne intro gaan we van start, de gitaar giert meteen en weten we alweer snel waar Meltheads voor staat. Het is ritmisch strak, bombastisch, explosief om ook een best experimenteel tussenstuk te krijgen. Natuurlijk hoeven we niet uit te leggen waar deze over gaat… Er zijn het afgelopen jaar al enkele singles uitgebracht en ‘Night Gym‘ is daar één van. Hij knalt erin en laat vervolgens geen moment los. Als je weet dat Night Gym een nachtclub is in Praag en het nummer een aanklacht tegen de schimmige, duistere kanten van prostitutie, snap je ook wel de intentie in deze song. ‘I wanna love you for free, Why can’t you love me for free?’. Een onderwerp wat vaker terugkomt in de hedendaagse muziek is strijd tegen de toxische masculiniteit en daar gaat ‘Vegan Leather Boots‘ ook over. Het is absoluut intens wat we op ons afgevuurd krijgen, de heren draaien hun hand er niet voor om hun standpunt evenals gedachtegang uit te spreken en dat is sterk. De furie die Sietse eruit mag er zonder meer wezen.
Er zijn dus al wat tracks gedropt en komende vier kunnen dus bekender voorkomen. ‘I Want It All‘ heeft vanaf de start al het gaspedaal ingetrapt en het lijkt tijdens het refrein zelfs nog meer te excelleren. Ondanks die power blijkt het ook nog verdomde catchy te zijn. Het is al gezegd: een festivalbanger. Dan tijd voor ‘White Lies‘, een song wat onheilspellend is, wat continue een bepaalde spanning herbergt. Dat komt door start: het ritme vanuit de drums, basloop en het riffje op gitaar zijn meteen interessant. Je deint mee. De donkere zang vanuit Sietse en het verhelderende geluid wat we te horen krijgen van Lindy Versyck (TJE) is verslavend. ‘Theodore‘ heeft ook een thema van deze tijd en deze gaat over angsten en zelfacceptatie. Je voelt de urgentie, frustratie om dit te brengen. De spanning die men kan brengen in het couplet om dan echt helemaal los te gaan in het refrein: wow. Overigens is de titel een woordspeling van They Adore… waardoor je ook het thema meteen wat meer kunt begrijpen. Je wordt alle kanten op gegooid en dat is ook iets wat bij velen in het leven écht zal zijn.
Dat de gasten ook een politieke boodschap is duidelijk op komende twee tracks. ‘No One Is Innocent‘ heeft een hoog tempo, klinkt zelfs enorm catchy mede dankzij een fijn bas intermezzo en vervolgens het refrein waar de titel flink wordt gezongen. Desondanks gaat het over de sociaal-economische ongelijkheid en hoeveel corruptheid er heerst. Het staat als een huis evenals het statement. Dan ‘Arbeit‘, een korte maar krachtige die catchy klinkt maar natuurlijk gaat over… Werk! Ook hier krijgen we Lindy te horen en dit geeft hoe dan ook weer extra cachet.
Komen we bij de langstdurende song ‘Gear‘ aan. Muzikale start, waarbij we alle facetten horen om na zo’n kleine 40 seconden alles naar een hoger en harder niveau te brengen. Dit houden ze 20 seconden vast om vervolgens het tempo enigszins rustig door te laten deinen. Deze wisselingen blijven ze volhouden waardoor je alle kanten op gaat: georganiseerde chaos… wees welkom! Of er even wat rock ’n roll gespeeld kan worden? Tuurlijk! Met ‘Screwdrivers‘ krijgen we ontzettend veel energie voorgeschoteld waar eenieder wel even mag en kan excelleren. Of het nu Tim op basgitaar speelt, Simon op de drums beukt, de solo van Yunas ofwel anders de samenzang vanuit Sietse en Lindy. Aan de ene kant luchtig, aan de andere kant weer krachtig tot en met. Maar er is altijd baas boven baas en dat is afsluiter ‘Melvin‘ van een kleine minuut die de punk eer aan doet. Het begin is héél even apart maar dan gaan de heren los. So-de-ju. Remmen los, gaspedaal diep intrappen. Even die energie eruit gooien.
Je kunt niet anders stellen dat Meltheads een debuutalbum eruit gooit waar je ontzettend veel energie van krijgt en die heel erg veel variatie bezit. Ja, het is hard, luid, vuig, chaos maar het is daardoor meteen duidelijk dat het deze jonge honden zijn, dat het Meltheads is. Een voltreffer, 100%.
