Het zijn vrienden van het eerste uur, het zijn toppers van eerste klasse. Bongloard, een drietal bestaande uit Jannes van Kaam op zang en gitaar, Ties Bogers op bas & Jan van Asch op drums . Debuutalbum ‘People Overreacting To My Behaviour‘ was al eentje om in te lijsten, nou wat moeten we dan met ‘DYTYR?’ gaan doen? Do You Think You’re Ready is de uitwerking ervan en zit met tien tracks er bovenop. Het gaat namelijk over wanhoop, stress, twijfel en angsten… Maar met deze manier willen ze op een intensieve manier zich verplaatsen naar een betere versie van jezelf. Geluid op standje burenruzie en gas erop!
De opener is ‘Suits’ en is ook de eerste track die we mochten ontvangen een half jaar geleden. Vanaf de start wordt je eigenlijk door het intrigerende gitaargeluid gedreven om het dan vervolgens ook ritmisch op bas en drums nog krachtiger te laten klinken. Ze maken meteen een statement, muzikaal dus maar zeer zeker ook tekstueel aangezien dit een politieke track is, de enige overigens op het album. Een track wat gaat over oorlog; hoe jonge mensen – mensen met families, mensen die van voetbal en muziek houden – doodgeschoten worden omdat twee gasten in een duur pak het niet met elkaar kunnen vinden. Hoe weet je de aandacht te trekken als er iets nieuws wordt uitgebracht? ZO! ‘Do You Think You’re Ready’ is dus de titeltrack en laat een lekker hoog ritme horen vanaf de start. Als Jannes hier ook weer in knalt met zijn teksten, is het wederom onmogelijk om te ontsnappen, het refrein is extra krachtig omdat we daar ook Ties op de vocals horen. Dynamisch zoals altijd maar tussendoor even een kort muzikaal intermezzo, wat extra fuzz om te eindigen met een knal.
Al gezegd en dat is en blijft zo, ‘The Mirror’ is een van de beste tracks die Bongloard heeft gemaakt. Jannes heeft deze geschreven omdat hij een negatief zelfbeeld had. Hij zag zichzelf als een soort monster en was op zoek naar zichzelf. Om soms jezelf een spiegel voor te houden, kun je goed naar jezelf kijken en reflecteren. Dat het dan ook nog zo uitgewerkt wordt in een song. BOH! De furie, het venijn, de kracht spat er aan alle kanten van af. Logisch als je het ook zo hebt ervaren. Al vanaf de eerste seconde klinkt ‘Famous Last Words’ simpelweg goed. Het heeft aan de ene kant een catchy geluid, aan de andere kant druipt de garage er aan alle kanten van af. De track gaat erover hoe je op een gegeven moment zoveel praat dat je niet meer weet wat je moet zeggen om het beter te maken. Je zit constant gevangen in je eigen woorden – je hebt één keer iets gezegd en dat staat vast en dat zal nooit veranderen. Waarschijnlijk is ook dit weer herkenbaar voor velen. Overigens is het nooit vervelend om een solo te horen en daarna weer zo krachtig af te sluiten.
Mocht je net wat meer punk energie willen krijgen, dan is ‘Another Now’ wel het juiste medicijn. Het dendert als een ware TGV kneiterhard door. Jan zorgt er weer eens voor dat zijn drumstel pijn lijdt, Ties dendert moeiteloos door op zijn bas en dan heb je Jannes die dan stem opzet en eventjes je omver blaast. Hard maar zo lekker en goed! Met bijna vijf minuten is ‘Man Up’ de langstdurende song geworden en heeft een zware start. Zwaar gitaargeluid, zwaar pompende bas geluid en harde slagen. Logisch, Bongloard laat maar weer eens horen wat het onderwerp was van het album. De druk die op iedereen komt te staan is meer dan menigeen denkt en dan even zeggen, ‘Kom op, niet aanstellen, wees een man‘. Even nog alles zwaar en krachtig laten exploderen voordat er een fuzzy outro komt.
‘My Anxiety’ dan, daar gaan we meteen maar aangeven dat er een tekst in zit waar je niet omheen kan: ‘When I finally have learned /I can break this mental system/I can let these feelings go/Throw away all it has written’. BAM! Dit heeft dan ook weer te maken met de angsten die Jannes heeft gehad maar ook dan weer de weg vindt in zelfacceptatie. Hoe te gek is dit gemaakt? Hard, hoog tempo maar dan ook vol eerlijkheid én dat het zelfs een beetje catchy wordt. Tussenstuk even soleren om dan te eindigen met een knal. Een track die we ook al kenden is ‘Downwards’. Hier is ook het onderwerp perfect: het gaat over dat je je niet cooler hoeft voor te doen dan je in werkelijkheid bent. Wees jezelf en dan ben je al gek genoeg maar het belangrijkste, wees er trots op! In de coupletten wordt dit maar eens duidelijk gemaakt om dan in het refrein extra hard gas te geven en de volumeknop nog stiekem extra meer open te draaien. Ook hier is maar duidelijk dat het een team effort is wat Bongloard brengt. Elkaar stuwen ze elkaar naar grotere hoogte. Meesterlijk!
Mocht je even denken, oh, ‘Number 9’ is misschien iets rustiger… Het antwoord is simpelweg nee. De track heeft snel die pompende sound te pakken en is ontzettend zwaar. Lekkere noiserock hadden we nog niet gekregen, nou hier is het antwoord. Na drie minuten komt er dan wel plots een versnelling. Het gitaarwerk is on point, puntig en snedig en de mannen volgen uiteraard waardoor er veel meer los komt dan je zou verwachten. Het slot is dan weer zo pompend waardoor er een sterk geheel van wordt gemaakt.
Het is oké om je niet goed te voelen! Maar dan wel even lekker gewoon antwoorden met ‘Having The Best Time’ als de vraag wordt gesteld hoe het met je gaat. Geef gewoon soms even toe, pak de tijd voor jezelf en nee, je hoeft zeker niet altijd helemaal eerlijk tegen elkaar te zijn over je gevoelens. Maar Bongloard krijgt het weer perfect voor elkaar om dit in een vlammende track te verwerken. Wat plezier, wat venijn, wat eerlijkheid. Hebben we meer nodig?
Het blijkt maar weer hoe goed Bongloard is. Ze slagen op alle facetten met vlag en wimpel. Het knappe is dat ze de hedendaagse problematiek, wat ze tevens zelf hebben meegemaakt, ontzettend knap weten te vertalen naar de muziek waardoor het voor iedereen wordt maar dat mensen zich er ook mee kunnen identificeren. Dat ze dan ook gewoon snoeihard kunnen spelen, is alleen maar extra meegenomen in dat proces. Een van de beste albums van 2024.
