Won’t get Foo-led again
Het zal iedere muziekliefhebber bekend voorkomen: een band die je aanvankelijk weet te waarderen, ben je op een gegeven moment zo beu als koude pap. Het wie-wat-waar-waarom is voor iedereen persoonlijk. Een inferieur album, een ondermaatse live-show, een act die een allemansvriend en mateloos populair wordt en je het gevoel geeft jou te zijn ontnomen als rechtgeaarde snob. Voorbeelden te over, de keuze is reuze. Laat ik me hier beperken tot Foo Fighters.
Het verhaal mag bekend zijn. Nadat Kurt Cobain middels een jachtgeweer het plafond van zijn garage van een nieuwe decoratie had voorzien, richtte Dave Grohl Foo Fighters op. Het eerste, zowat volledig eigenhandig ingespeelde album, deed ook mij opveren. Inmiddels zitten we aan een dozijn FF-albums en is de conclusie gerechtvaardigd dat Grohl niet de songschrijverskwaliteiten, noch de zeggingskracht van Cobain heeft, een pak festival anthems van zijn hand/band ten spijt. Dave mag dan wel als de aardigste jongen uit de muziekscene worden beschouwd (alhoewel zijn vrouw daar wellicht anders over denkt…): veel van die twaalf albums zijn letterlijk veel geschreeuw en weinig wol.
Jaren geleden speelden Foo Fighters op Lowlands. Op hetzelfde moment trad ook Wilco aan. Er moest een -toen nog ietwat lastige- keuze worden gemaakt. Terwijl héél Lowlands zich naar de Alpha-tent en omliggende heuvels haastte, stond ik in een driekwart lege tent twee uur lang van het geweldige Wilco te genieten. Een keuze waar ik nooit spijt van heb gehad.
De genadeklap wat betreft mijn relatie met Foo Fighters kwam bij hun vorige passage op Pinkpop, waar 2,5 uur voor FF stond gereserveerd. Duidelijk een uur te lang. Een uur dat werd opgevuld met grappen en grohllen (…), humoristisch bedoelde onderonsjes met de toen nog levende drummer Taylor Hawkins, schmieren met het publiek en andere ongein. ‘Cut the crap and play some fuckin’ rock & roll’, mompelde ik binnensmonds, terwijl mijn ergernis toenam. Het einde van hun optreden heb ik niet gehaald. Het was nog lastig lopen naar de parking, met gekromde tenen…
Ik laat even in het midden hoe lang ik het ditmaal heb volgehouden bij Foo Fighters op Pinkpop. Wél een zekerheidje: ik ga weer van de volle twee uur (and then some) genieten van Wilco in OLT Rivierenhof in augustus.
LUISTERTIP: