Groot lid van de CamielMusic familie heeft op 5 april hun debuutalbum uitgebracht en uiteraard verdient deze aandacht. Het zit boordevol kneiters van nummers. Voor wie Historian nog niet kent, het is een vierkoppige formatie uit het Noorden van ons land wat een voorliefde heeft voor de jaren ’70 rock, alles vintage en in vol ornaat. Ofwel: de beleving klopt helemaal, het totaal plaatje. Niet gek ook als je met Joris Boersma een frontman hebt die geschiedenis heeft gestudeerd. Na een ontzettend lekkere Popronde heeft dit viertal verder bestaande uit Lissie van de Laar (hammond), Niek Vries (drums) & Ravi Pakker (basgitaar) doorgepakt en is deze debuutplaat uitgebracht. Met 10 tracks is het eentje die een geweldige trip gaat opleveren gaande over hartzeer, femme fatales en (uiteraard) mythologie. Let’s goooooooo!
De opener ‘Hostage‘ kun je wel bestempelen als typisch, een logische start, waar eerst een analoog radiofragment/toespraak klinkt, om na een minuutje Historian te horen. Het is aan. Meteen alle vier die op alle vlakken te horen zijn en natuurlijk die kenmerkende stem van Joris die dan ‘You Keep Me Under Your Spell‘ zingt. De kracht hier is dat je ondanks die energie en power nog alles zo geweldig mee krijgt qua tekst. Opbouwend en richting een geweldige climax. Ademruimte krijg je niet want ‘Queen Of Hearts‘ volgt onmiddellijk, een eerder uitgebrachte track die echt ontzettend energiek is. Kort maar krachtig, de hammond van Lissie draait hierin overuren en zorgt voor enorm veel dynamiek. Niet gek omdat het hun kijk is op de Alice in Wonderland-achtige mysteries, van betoveringen en drankjes en alle effecten ervan. Hyped!
‘Don’t Look Back‘ geeft je enigszins nog wat ademruimte, hier klinkt Joris zeker qua zang extra vintage om na een minuutje toch die power erin te gooien zoals ze dat zo graag doen. Die afwisseling tussen de power en relatieve rust doen ze goed en daardoor is het muzikaal ook dynamischer. Plus dan de samenzang, die zorgt voor een extra swingend geheel en enorm lekker om richting het eind toch nog even een kleine gitaarsolo te horen. De allereerste kennismaking met Historian was met het nummer ‘Generation‘. Eentje wat gewoonweg ook écht Historian is ofwel ademt. De muzikaliteit is heerlijk van A tot Z, de zang vanuit Joris is simpelweg sterk en het gaat van uiterst luid naar heel puur en ingetogen. Die wisselwerking is knap maar ook passend voor hen. Het is onmogelijk om rustig of stil te blijven zitten tijdens deze track.
‘Lady Of Fire‘ opent akoestisch en dat is iets wat we nog niet eerder hadden gehoord. Deze rustige vibe wordt gesterkt doordat we een viool horen, deze wordt bespeeld door Heta Salkolahti en geeft extra cachet aan de track. Je voelt echter dat er een opbouw in zit en dat Joris nog met een uithaal komt en meer energie genereert… En jawel! Het past perfect in deze setting. Een fijn bluesy tussenstukje om even op adem te komen met ‘Sunset Blues‘ voordat we doorgaan met ‘Hell Over Holy Water‘. Misschien wel een van de beste tracks van het album. Het klopt op alle gebieden. Je krijgt een fijne start waarna het tempo, de energie, de overtuiging iedere seconde verhoogd wordt. Of het nu dat sterke drumwerk is van Niek, dat strakke ritme op bas van Ravi, die gierende hammond van Lissie of de zang en gitaar vanuit Joris… Teamwork! Je wordt namelijk meegenomen op avontuur en pas losgelaten als de song voorbij is. Een kneiter van jewelste!
Het kan natuurlijk niet alleen maar euforie zijn wat de klok slaat en dat is duidelijk als we naar ‘All My Friends Off To War‘ luisteren. Redelijk droevig maar zoals ook al aangegeven bij de eerste track, de kracht van Historian is dat ze kunnen excelleren qua muzikaal geweld maar dat je wel tekstueel, het verhaal dus, nog helemaal kunt volgen. Dat gebeurt hier ook waardoor je in de song duikt. Met ‘Deeper End‘ krijgen we nog een bekende song maar die wil je gewoonweg ook vaker beluisteren. Deze bombast is simpelweg genieten. Die hammond van Lissie draait overuren en ze excelleert hierin, de uithalen van Joris kloppen volledig en de energie wat Ravi en Niek ritmisch erin stuwen. Bwoah! Slim dus ook het rustigere tussenstukje waarna de trein nog één keer op gang wordt getrokken en alles wordt gegeven afsluitend met een intiem pianostuk. Als allerlaatste klinkt ‘Apollo‘. Waar je misschien een akoestische outro verwacht en het dan eindigt, verrast Historian je toch nog met een uitbarsting van jewelste. Samenzang, gitaar die extra vuig is, drums die knallen, bas die erin dendert, hammond klinkt er bovenuit… Het is in feite een perfect eind na een geweldig begin en een uitermate sterk tussenstuk. Het plaatje klopt voor de volle 100%.
