Muziek doet goed! Dat is uiteindelijk wel het credo voor Barn & Belle oftewel Lea Lomans en Jesse Deledda. Ze zagen in 2018 het levenslicht, in 2020 brachten ze hun debuut EP ‘Dancing Shoes’ uit en eigenlijk is het laatste jaar hun groei immens geweest. Ze hebben namelijk in oktober van afgelopen jaar de Dutch Blues Challenge gewonnen waardoor ze afgelopen januari in Memphis, Tennesee zelfs op de The International Blues Challenge konden performen. Daar haalden ze naast een halve finaleplek vooral veel nieuwe fans binnenboord en natuurlijk bakken vol ervaring. Er stond in Nederland ook al iets moois te wachten en dat was de release van hun tweede EP ‘The Dead Don’t Dance’. Het ademt nog steeds de roots, folk en americana in een oud jasje maar heeft toch een kleine koersverandering gekregen.
Het komt omdat zowel Lea en Jesse een flinke burn-out hebben gehad en eigenlijk heeft die periode weer gezorgd voor inspiratie alsmede inzichten. Het gaat over het vinden van de balans tussen enerzijds jong zijn en willen genieten van het leven en anderzijds juist heel veel, soms teveel, willen doen, met als gevolg een donker gevoel, donkere gedachten en geen energie. Let’s listen.
De titeltrack ‘Dead Don’t Dance’ is meteen een binnenkomer van bijna zes minuten. Rustig op gang komend, de zware stem van Jesse klinkt met alleen een gitaar. We komen verder en er klinkt al meteen samenzang. Muzikaal is het weer een toffe mix van percussie wat we horen, het doet denken aan ‘The Machine’ van De Staat jaren terug, een eigen gebouwd instrument met alle percussie mogelijkheden wat je maar kon bedenken. Sterke start! Vanaf seconde één klinkt ‘Boulder Blues’ oud, en dat is 100% goed bedoeld. Heel klein, heel kalm, heel puur en tussendoor klinkt steeds slim een belletje. Een goede vibe krijg je bij ‘Ambrosia Wine’, dat heeft vanaf de eerste seconde een heerlijke groove te pakken! Beetje rock ’n roll elementen en dat ook met maar weinig poespas: puur zang, gitaar en percussie. What else? Barn & Belle flikken het. Ook hier de wisselwerking tussen zang van Lea & Jesse is uitermate sterk.
Een exemplarische track is ‘I’m Alright’; dit is waarschijnlijk tekstueel eentje die voor iedereen kan gelden. Zeggen wat anderen willen horen terwijl je je anders voelt, het glas wat halfvol is.. Ook hierin de opbouw van song mag worden benoemd; de bepaalde rust naar relatieve hectiek. Dat is ook natuurlijk heden ten dagen iets wat geldt. Fluitend beginnen, waarom niet? Dat is waar ‘Tea Till Four’ mee start! Lea brengt hier ook weer zo’n fijne boodschap; lekker rustig aan doen, het hoeft niet allemaal gek en tot midden in de nacht vol drank of iets. Rustig overdag genieten kan ook! En hey, is daar een kazoo? Legendary, always. De afsluiter is ‘Don’t Mind Me’, het klinkt misschien in eerste instantie ietwat chaotisch met allerlei verschillende componenten maar het komt allemaal tezamen. Je deint aan de andere kant ook weer meteen mee. Wie heeft dat overigens nog nooit gezegd; let maar niet op mij, ik ga uit je weg. Gewoon puur uit eigen onzekerheid is dat ook vaak! Dit wordt ook weer sterk verwerkt tot song door dit duo. Ook het eind past precies in het totaalplaatje.
Misschien is het inderdaad allemaal iets rustiger, iets minder euforisch maar het blijft muzikaal precies wel zo zoals we graag horen van dit unieke duo. Er zit een verhaal in, een boodschap, een waarschuwing, een spiegel. Dat is natuurlijk in eerste geweest voor henzelf maar dit kan absoluut ook zo zijn voor menig luisteraar. Barn & Belle doen goed!
