Een jubileum editie! De 40e editie van Conincx Pop aan de oevers van de Maas staat op de planning en zoals ieder jaar is de line-up sterk. Niet te vergeten dat het altijd een gratis te bezoeken festival is!! Bij aankomst is het beeld prachtig te noemen want van een modderig terrein is geen sprake, de organisatie heeft gezorgd voor houtsnippers zodat alles perfect erbij ligt. Dus alle seinen staan op groen voor een geweldige muzikale dag vol zon, muziek en een drankje.
[Foto’s Jonny Ladeur]
De opener van het jubileum festival is parson. Een lokale artiest die een lekkere mix van stijlen laat horen: pop, rock, punk maar ook elektronische elementen worden niet geschuwd. Ondanks dat er in er in het begin zijn mic niet helemaal wilt meewerken, laat Jarno Senden (zijn echte naam) zich er niet door afleiden. Het drietal met Jerôme Lenders op gitaar en Bram Peters op drums naast hem, heeft genoeg kwaliteit en zorgt dat er veel energie in zit. Zeker het laatste nummer met flink wat EDM-achtige elementen zorgt voor flink wat meeknikkende hoofden en goedkeurende blikken.
Sommige artiesten hoeven zichzelf niet te introduceren: dat doet de muziek dan vanaf de eerste seconde. Dat geldt voor de volle 100% voor Zach Person. Deze jonge Amerikaan staat zonder enige moeite op het podium maar wel met een bepaalde uitstraling waarvan je al meteen merkt, dit zit wel snor! De bezoekers zijn enthousiast en hebben in de gaten dat er echt kwaliteit op het podium staat. Samen met zijn vaste compagnon Jake Wyble op drums zorgt Zach voor een knallende show vol blues rock, hier en daar wat psychedelische elementen maar bovenal een vuige sound waar je uren naar wilt luisteren. Of het nou de solo’s zijn op gitaar of de toch wel wat rauwe zang, het klopt aan alle kanten! Helaas zijn het 45 minuten die omvliegen. Had absoluut niet misstaan op een later tijdslot!
Een grote naam, dat is Graham Gouldman zonder meer. Niet alleen vanuit het werk van 10cc maar deze bijna 80 jarige meneer heeft ook genoeg hits geschreven voor andere bands. Denk dan aan ‘No Milk Today’ van Herman’s Hermits welke ook snel in de set gespeeld wordt. Duidelijk dat er genoeg liefhebbers zijn want het is gezellig druk vooraan en er wordt goed op gereageerd. Met een semi-akoestische set is het echter lastig om volledig de aandacht erbij te kunnen houden en dat heeft ook te maken met de constante wisselingen in de samenstelling van de band. Maar als dan als laatste dan ‘The Things We Do for Love’ klinkt, is het wel een zeer mooi eind. Niets anders dan respect voor Graham Gouldman.
Portland is eerste van de drie Belgische acts die dit jaar op het affiche staan van Conincx Pop en stiekem wel een grote. Na een behoorlijk lastig jaar waar hij moest herstellen van hersenkanker en ook het afscheid van Sarah Pepels, is de formatie rondom frontman Jente Pironet helemaal terug. Vanaf de start weten ze te overtuigen en zeker als nummers zoals ‘Sensational’ en ‘Ally Ally’ wordt gespeeld. En met Nina Kortekaas nu naast Jente, leveren ze eigenlijk amper kwaliteit in. Het blijft ontzettend puur en eerlijk klinken. Ondanks dat er halverwege de set duidelijk wat problemen zijn met de gitaar van Jente, spelen ze een ijzersterke set. De omgeving lijkt overigens ook gemaakt voor deze sound. Het heerlijke zonnetje, de kabbelende Maas op de achtergrond en dan de pure sound wat over het terrein schalt… Genieten.
Als je met een uit de hand gelopen grap op Rock Werchter staat, kun je spreken over een groot succes. Dat gebeurde vorig jaar maar nu staat deze ‘supergroep’ gewoon in Elsloo. Hideous is namelijk een mix van bandleden van RHEA, Ramkot, Roméo Elvis en Kids With Buns dus zeker niet de minste formaties. De tweede Belgische band van het programma knalt er vanaf de eerste seconde op los. Je merkt aan het publiek dat ze hier wel even zin in hebben want ze stappen naar voren om dat moddervette geluid meer en meer op zich te nemen. Verder worden er weinig woorden gesproken en draait het om die rocksound met 90’s invloeden waardoor Hideous überhaupt is begonnen. Met nog even de vraag of ‘dat daar aan de overkant‘ België is en vervolgens een bevestiging krijgen, trappen ze nog eens het gaspedaal in voor de laatste track. Soms kan de tijd ontzettend snel voorbij vliegen.
Eigenlijk had Alex Henry Foster vorig jaar al op het podium mogen staan maar een hartoperatie weerhield hem ervan. Gelukkig, echt waar gelukkig, staat deze Canadees er nu wel met The Long Shadows naast hem. Vanaf de eerste seconde neemt ie het nog overgebleven publiek, helaas zijn flink wat mensen vanwege het Nederlands Elftal naar huis gegaan, volledig in z’n grip. Het is een avontuur om dit te zien, dit te volgen, dit te horen. Een trip met ontzettend veel segmenten waardoor het mysterieus, intens, spannend en energiek wordt. Dat komt niet alleen door hem hoor, de zes muzikanten van The Long Shadows weten ook van wanten. Overigens is de passie van Alex Henry exemplarisch. Hij springt van het podium af, blijft gitaar spelen, loopt naar een enthousiast jongetje en hangt hem de gitaar om de nek. Prachtig om te zien.
De laatste van de Zuiderburen! Monsieur Pol ofwel Mr Paul ofwel ‘die bassist van Triggerfinger’. Nadat hij bekend maakte uit Triggerfinger te stappen om op zoek te gaan naar nieuwe uitdagingen, werd een eigen formatie opgericht. Overigens stond Triggerfinger in 2008 op het podium van Conincx Pop maar dat was zonder Paul omdat hij verhinderd was. Hoe dan ook, The Lowriders spelen samen met hem een kwalitatief sterke show maar er mist toch ergens een échte prikkel, een verrassing. Paul zit zelf bijvoorbeeld aan de zijkant van het podium op zijn krukje en is niet de echte frontman waar je misschien toch wel op hoopt. Of zou dit het beste werken op een middag met de zon op de bol?
De afsluiter van de 40e editie van Conincx Pop zijn The Locos, een Spaanse formatie uit Madrid die garant staat voor ska-punk en in deze furie verpakken ze dan ook nog maatschappij kritische teksten. Niet dat er veel mensen dit verstaan maar het is gewoon een heerlijk feestje voor de mensen die zijn gebleven óf nog even terug komen na het voetballen. De sfeer klopt in ieder geval en het is zoals ieder jaar weer op Conincx Pop een afsluiter die klopt in het plaatje.
