Old man
Toen de weledelgestrenge heer Rodigas mij vroeg om met enige regelmaat mijn licht te laten schijnen over de hedendaagsche moderne popmuziek, bekroop mij enige twijfel. De voorgestelde vergoeding voor het aanleveren van een stukje proza stelt mij weliswaar in staat om tussen hooggewaardeerde influencers te overwinteren in het ronduit fantastische Dubai, maar toch…
Vanwaar die twijfel? Nou, ik ben sowieso te oud om nog volwassen te worden, maar mogelijk ben ik te oud tout court voor deze taak. Niet dat mijn liefde voor een brede waaier aan muzikale genres tanende is, verre van. Ook ben ik niet van mening dat na het verschijnen van dat live-album van symforockers Yes -ergens in de jaren ’70- de muziek een stille dood is gestorven. Deze oudere jongere vindt absoluut niet dat vroeger alles beter was. Integendeel. Ik probeer mijn ietwat gerimpelde vinger nog altijd aan de pols van de tijd te houden wat muziek betreft.
Maar vroeger was wél alles mínder. Tegenwoordig verschijnen er op een doordeweekse dag méér nieuwe releases dan pak ‘m beet vier decennia geleden in een heel jaar. Dan heb je al vier paar extra oren nodig of moet je Bryan Regtop heten om alles bij te kunnen houden. Verder huldig ik het principe ‘If it’s not on vinyl, it didn’t happen’ en maak ik -deels om principiële redenen- weinig tot geen gebruik van streamingdiensten zoals Spotify, podcasts en welke nieuwerwetsigheden er tegenwoordig ook mogen zijn. En ik spring ook niet meer gelijk uit m’n luie stoel als op de socials een jong bandje ronkend wordt aangekondigd als dé nieuwe sensatie uit de postpunkelectrojazzcountry. Ik ben dus wat kieskeuriger, kritischer en mogelijk ook een beetje blasé geworden wat betreft nieuwe muziek en kijk al eens wat vaker in de achteruitkijkspiegel naar bands uit het verleden die destijds onder mijn muzikale radar zijn doorgevlogen. Al met al geeft me dat wél het gevoel in zo’n Aixam-autootje over de muzikale snelweg te tuffen, terwijl ik links en rechts wordt ingehaald door luid toeterende, glimmende bolides. Er ontgaat me dus nogal het een en ander uit de alternatieve hoek van de muziekscene, waar ik me nochtans het meest thuis voel. Het zij zo.
Ik zal op deze plek dan ook niet -uitzonderingen daargelaten- het muzikale snoepje van de week onder de loep nemen, maar me focussen op randzaken, persoonlijke ontboezemingen c.q. ergernissen en volledig subjectieve opvattingen over de wondere wereld van de popmuziek. Moedig voorwaartsch!
LUISTERTIP: