Filterloze Frank: Lord have mercy

Ruim een jaar geleden werd ik blootgesteld aan iets waarin de één het ultieme feestnummer herkent en een ander iets waardoor de fabriek die de mantels der liefde fabriceert, kampt met een gigantisch tekort aan productiecapaciteit. Ik ving er een eerste flard van op in de silent disco van Bospop, waar ik met mijn lief een dj-set mocht draaien. Sowieso niet de plek waar je op het snerpst van de schede draait, je je vooraf moet afvragen hoe laag je de lat muzikaal gezien wil leggen en of je daar al limbo dansend nog onderdoor wil gaan. Herkenbaarheid en het kunnen mee blèren met nummers, is daar immers de normale gebruikelijke usance.

Toen de tent volledig mataglap ging en er een oorverdovend gejuich opsteeg, besloot ik m’n licht op te steken bij een collega-dj. Het bleek te gaan om het nummer ‘Baila de gasolina’ van het gezelschap Effe Serieus. Mij volledig onbekend en dat had ik graag zo willen houden. Voor wie het niet kent (disclaimer: don’t try this at home!): het is een in koeterspaans gezongen lofzang op de vette hap die bij tankstations wordt aangeboden (‘krokettas/frikandello/muchos calorias‘, dat werk), waarna de lolbroekerij op een housebeat losbarst en er diverse keren ‘iohoooooo!’ en ‘olé!‘ wordt gescandeerd. De bijbehorende videoclip eindigt met een scheet. Lachen. Dat werkt kennelijk perfect voor een natie die niet alleen qua landschap als volkomen plat mag worden beschouwd en waar Lloret de Mar en paella van de Aldi als authentiek Spaans gelden.

Voorafgaand aan de Bospop-editie van dit jaar, werd er in de groepsapp van de silent disco dj’s volop geginnegapt wie ‘Baila de gasolina’ ditmaal zou willen/durven draaien. Voor de gein werd er een boetepot in het leven geroepen voor dj’s die zich er aan zouden vergrijpen. Die boetepot bleek na afloop rijkelijk gevuld.

Festival de Zwarte Cross -nooit te beroerd voor een goeie grap, zie ook het bordje ‘Ook dit jaar 100% Kane-vrij’ dat een aantal jaren de ingang sierde- ‘verbood’ Effe Serieus het nummer live te spelen, waarop het gezelschap passend reageerde door het liefst driemaal (!) ten gehore te brengen.

Tijdens één van de afgelopen hittegolven vertoefde ik in het zwembad. Toen ik als een mannelijke equivalent van Ursula Andress in ‘Dr. No’ mijn goddelijke lichaam uit het water liet verrijzen en op weg naar mijn handdoek een gezinnetje passeerde, hoorde ik een kleuter zachtjes ‘baila baila‘ zingen. Ik vroeg me af waar de muziekboa’s uithangen wanneer je ze nodig hebt en of een boete voor de ouders hier niet gepast zou zijn, nog los van de vraag of een corrigerende pets om de oren niet beter was. Ik pakte m’n handdoek, droogde me af en hoorde de snob in mij mompelen: de jeugd heeft de toekomst? M’n reet.