Het moet zelfs voor ingewijden een ontluisterend inkijkje zijn in een bandboekhouding, zoals afgelopen week te lezen viel in OOR. Waar de broertjes Gallagher met hun hernieuwde reünietour met Oasis enkele tientallen miljoenen per persoon binnen harken, daar moeten bands uit de lagere echelons van de internationale indiescene sappelen om überhaupt uit de kosten te komen. Laat staan dat ze een grijpstuiver overhouden aan touren door het buitenland. Het is een schrijnend verhaal, dat van Shearwater en Loma. De twee indiefolkbands uit Texas staan zaterdag 31 oktober in de Muziekgieterij in Maastricht. Koop een kaartje en passeer als het even kan ook langs de merchandise stand, ze kunnen het gebruiken. Deze bands (met gedeelde bandleden) doen een boekje open over hun tourperikelen. Dat hun Europese tour geen vetpot is, is een understatement van jewelste. Mede door de gestegen kosten van touren in het buitenland (vliegtickets, tourbus, huur backline en oefenruimte, geluidstechnicus), leveren gages en de verkoop van merchandise nauwelijks voldoende op om de kosten te dekken en moet er zelfs crowdfunding aan te pas komen om de schade enigszins te beperken. Wekenlang touren tegen een uurloon van 10 (!) dollar, faut le faire… Ik vrees dat het verhaal van deze twee bands geen uitzondering is, maar eerder regel. Het gevolg laat zich raden: steeds meer bands van over de kleine en grote plas zullen zich in de toekomst achter de oren krabben en zich afvragen of het nog wel zinvol is om naar ons kikkerlandje en aangrenzende landen af te reizen. Hogere gages vragen? Als een poppodium die al wil betalen, dan vertaalt zich dat weer in een hogere ticketprijs, waardoor liefhebbers met een betrekkelijk smalle beurs, zoals ondergetekende, mogelijk afhaken. Een vicieuze cirkel…
Hoe het er aan de onderste treden van de amusementsladder aan toegaat, daar kon ik me onlangs, tijdens mijn vakantie, van overtuigen. In het kader van ramptoerisme flaneerden mijn vriendin en ik door ons vakantieplaatsje, om af en toe halt te houden bij restaurantjes en overige horecagelegenheden. Daar traden soloartiesten op. Gewapend met een laptop en een microfoon brachten zij karaokegewijs klassiekers uit de pophistorie ten gehore (Ike & Tina Turner, Dire Straits, Johnny Cash etc.), voor een verveeld en nauwelijks geïnteresseerd publiek. Het was zowel lach- als meelijwekkend om te zien hoe deze ‘Alleinunterhalters’ zich van hun ondankbare taak wisten te kwijten. Maar alles beter nog dan je boterham moeten verdienen als verkoper van rozen, nephorloges, nep t-shirts en andere prullaria aan toeristen. En wetend dat ze aan het eind van de dag hoogstwaarschijnlijk méér aan hun optreden hebben overgehouden dan bands als Shearwater en Loma.
DJ 45Frank
PS Op zaterdag 31 oktober speelt eveneens de indieband Swell in Poppodium Volt in Sittard. Ook de moeite, nu het nog kan…
Luistertip: